2015 USA – THE GREAT PLAINS

2015 USA – THE GREAT PLAINS

DAG 1 – AUSTIN

Als het gaat om vakantiestress kan deze reis met stip in de top 10. Gisteren, bij het online inchecken, blijkt ineens de aansluitende vlucht van Londen naar Austin geannuleerd. Als we de online ticketverkoper bellen krijgen we weinig aantrekkelijke alternatieven en een halfslachtig advies om naar de British Airways balie op Schiphol te gaan. Gelukkig hadden we al een hotel op Schiphol geboekt om morgen uitgeslapen aan onze reis te beginnen dus we laten er geen gras over groeien, pakken alles snel in, doen de deur op slot en reizen spoorslags af naar Amsterdam in de hoop dat er nog wat te repareren valt. Gelukkig is de dame van British Airways een “pro”. In no time gaan we morgen ineens met de KLM naar Dallas en dan verder met American Airlines naar Austin. Opgelucht kunnen gaan bijkomen in ons geboekte hotelletje.

Maar als we vandaag via die lange KLM vlucht in Dallas arriveren slaat de vakantiestress weer genadeloos toe. Wij willen snel onze aansluitende vlucht pakken maar staan eerst vast in de ESTA rij, de permissie om Amerika binnen te mogen en daarna in de rij voor de douane en als we daar onze vingerafdrukken en foto’s hebben achtergelaten en we denken dat de vriendelijke douanebeambte ons behulpzaam de weg wijst stuurt hij ons regelrecht het wachthok in omdat ze eerst secuur het paspoort van mijn vrouw nog eens aan een nader onderzoek willen onderwerpen. Iets wat ons op een vorige trip naar Amerika ook al overkwam. Er zit niets anders op dan lijdzaam af te wachten en je te realiseren dat je aansluitende vliegtuig ondertussen vertrokken is.

Natuurlijk wordt er op geen enkele wijze verklaard wat er nu aan de hand was maar hier blijkt het business as usual. Routinematig worden we omgeboekt op het volgende vliegtuig dat al over een uur vertrekt. Maar dan laten mijn handen bij de volgende controle de alarmbellen rinkelen als ze gecontroleerd worden op explosieven. Hierdoor wordt de handbagage minutieus gecontroleerd en ik word extra gefouilleerd. Natuurlijk niet nadat de keurige beambten volledig volgens het boekje me een formele uitleg hebben gegeven hoe ze me gaan betasten. Met de rug van de vlakke hand wordt het geslachtsdeel beroerd en verder zal zijn hand tot in mijn lies reiken. Doordat mijn riem ook verwijderd is voor onderzoek mag ik wel af en toe mijn broek vasthouden want de kleren mag ik nog aanhouden. Als alles veilig bevonden is kunnen we verder.

De oude purser op de American Airlines vlucht zorgt eindelijk voor wat ontspanning met zijn aankondiging dat de mensen uit Washington, Colorado en andere landen waar marihuana gelegaliseerd is nog steeds niet mogen roken op deze vlucht. Ook laat hij ons weten dat, hoewel iedereen al sinds 1964 gordels in zijn auto heeft, hij nog steeds verplicht is om uit te leggen hoe je ze dicht doet. Bij aankomst in Austin is het nog even wachten voor we de heilige grond mogen betreden want eerst moet er nog een VIP uitstappen.

In Austin geen politie of douanebeambte te bekennen, we kunnen zo het vliegveld uit wandelen, onze huurauto oppikken en naar ons gereserveerde hotel rijden.

35ᵒC hakt er wel in maar het kan ons nauwelijks deren als we eindelijk het gevoel hebben dat onze reis is begonnen. We vinden een organic food court waar geen hamburger te bekennen is. Je kunt er zelf allerlei salades en maaltijden samenstellen. Als we na het eten terug lopen naar ons hotel swingt Austin er lustig op los maar voor ons is het door het tijdsverschil al weer bijna ochtend dus afkoelen in het hotel en naar bed.

DAG 2 – AUSTIN

Om zes uur ’s morgens zijn we al wakker dus we kijken maar een filmpje tot het tijd is voor het ontbijt. Gelukkig beschikken ze over brood en een broodrooster hier want de monsterlijke Brusselse wafels die hier uit het wafelijzer komen kunnen ze nog steeds niet als ontbijt zien. Een fel geblondeerde dame naast ons moet blijkbaar de bijbel aan tafel lezen om een dergelijk ontbijt te kunnen doorstaan.

We maken een wandeling naar het Capitool, het gouverneursgebouw van Texas. Prachtige doorkijkjes bieden soms Hopperiaanse taferelen. Verstilde medewerkers in lege kantoren met houten lambrisering. In de ronde koepel hangen de portretten van alle gouverneurs met George W. Bush natuurlijk als de meest prominente. Prachtige jaren 50 vergaderzalen en granietvloeren met mooie patronen complimenteren het gebouw.

Als de hitte keihard toeslaat nemen we een biertje in de Bikini Sports Bar waar de meisjes zich nu wel gelukkig zullen prijzen met hun bedrijfskleding alleen zouden ze de cowboylaarzen nog eens moeten heroverwegen.

’s Avonds wandelen we weer de hele stad door naar de organische supermarkt om daar weer wat te eten. Ze hebben hier ook de meest bijzondere caissières, sommigen van boven tot onder getatoeëerd en anderen met gifgroen haar.

Omdat de openingtijden van de Donald Judd Foundation ongunstig vallen skippen we ons plan om daar heen te gaan en boeken in plaats daarvan een hotel in Fort Worth, Texas, naast Dallas.

DAG 3 – FORT WORTH

Fort Worth is nog geen enorme afstand, iets meer dan 200 kilometer. Dus net na de middag komen we aan in de snikhete stad. De hotelkamer is nog niet beschikbaar dus laten we onze bagage achter en rijden eerst naar het cowboy speeldorp Stockyards maar de moordende middagzon heeft alle cowboy doen vluchten voor een lange siësta. Er is hier veel western edelkitsch te zien om op gezette tijden de geschiedenis te laten herleven maar er staan ook prachtige oude pakhuizen te pronken.

Die mooie bouwstijl wordt ook doorgezet in de binnenstad van Fort Worth waar we daarna een kijkje nemen. Mooie openbare ruimtes en soms prachtige blokken met ornamenten. Alleen de temperatuur, boven de 40ᵒC, zorgt ervoor dat we niet in alle rust blijven rondwandelen, het is niet te doen. In de auto geeft de meter 113ᵒF aan. Je moet oppassen je niet aan de metalen onderdelen te branden.

Aan het eind van de middag zoeken we de afkoeling op in ons hotel om er ’s avonds alleen nog even uit te komen om de parkeerplaats over te steken voor een onooglijke silo waarin een grote onappetijtelijke Mexicaan is gevestigd. Om te ontsnappen aan de Amerikaanse megaporties bestellen we niet het kindermenu maar de seniorenporties. Precies goed met een koude Corona.

DAG 4 – AMARILLO

In het Cultural District van Fort Worth liggen alle musea bij elkaar. Moderne architectuur van o.a. Kahn en Piano met daarbinnen prachtige collecties. Zo staan we op de vroege morgen al oog in oog met een Rembrandt, een Hals, Léger, Picasso, Mondriaan en van Gogh. Buiten beelden van Henry Moore en Joao Mirò. Buiten de koele musea slaat de hitte weer onverbiddelijk toe. Maar de airco van onze huurauto is ook niet mis dus gaan we 500 kilometer afkoelen op weg gaan naar Amarillo. Het landschap wordt steeds leger met wel hier en daar een veld met ja-knikkers.

In Amarillo gaan we rechtstreeks naar het Big Texan hotel en steakhouse, de fameuze kitscherige cowboynederzetting aan de Route 66. En elk cliché klopt hier, dikke dames achter de hotelbalie, elke kamer van binnen en buiten in western stijl en in het restaurant jachttrofees van herten, bizons en elanden. Een opgezette beer kan natuurlijk niet ontbreken terwijl de als cowboys verklede obers de een na de andere steak serveren. Een combo van bejaarde countrysterren gaat zingend langs de tafeltjes.

DAG 5 – AMARILLO

Buiten Amarillo, in een drassig weiland staan 7 caddilacs met hun neus in het zand gegraven als een moderne versie van Stonehenge. Elke bezoeker mag er zijn handtekening achterlaten door met een spuitbus zijn voorganger uit te wissen waardoor dit bizarre kunstwerk voortdurend veranderd. Na de Cadillac Ranch rijden we een rondje door de Palo Duro Canyon maar om die echt goed te zien moet je je auto uitkomen en dat is nou net niet te doen met 40 ᵒC.

Langs de snelweg bij Conway/Panhandle staat een bleke imitatie van de Cadillac Ranch, hier ingegraven Volkswagen Kevers, de Slug Bug Ranch. Maar hier overheerst meer het gevoel van ontbinding naast de verlaten Route 66 benzinepomp.

Verder langs Route 66 is er nog het obscure prikkeldraad museum, het “devilsrope” museum. Maar ondanks de stoere naam is het binnen meer de collectie van vele plaatselijke verzamelaars met ruimteproblemen.

We eindigen de rit in Oklahoma City waar we proberen een hotel in de binnenstad te vinden maar dat lukt helaas niet, waar wel bij gezegd moet worden dat de binnenstad bij nader inzien ook niet veel bijzonders lijkt, dus er is geen man overboord.

DAG 6 – BARTLESVILLE

De eerste stop vandaag is in Arcadia waar het prachtige design benzinestation Pops staat. Een gestileerde gigantische fles markeert de plek. Binnen vormen felgekleurde frisdrank flesjes voor de schuine ramen een elementair onderdeel voor de vormgeving van het gebouw. Verder langs de Route 66 staat nog een mooie oude ronde schuur en daarna gaan we verder de binnenlanden in.

Onze huurauto begint te piepen dat zijn bandenspanning te laag is. We proberen het zelf bij te vullen maar het is slecht te zien of het genoeg is. Daarom maar op zoek naar een echte specialist. In een negorij vinden we hem. Na drie dikke dames die een band moeten wisselen zijn we aan de beurt om vakkundig wind in de banden te krijgen. We kunnen weer verder en hoe symbolisch is het als we net dan een “roadrunner” over de weg zien rennen; miep miep.

We rijden naar Bartlesville waar de enige woontoren van Frank Lloyd Wright staat; de Price Tower. Een fantastisch gebouw, geïnspireerd op een boom. Met een stam die naar boven toe smaller wordt, takken in de vorm van aanhangende balkons en meekleurend koper als de bladeren die de buitenkant versieren. Met veel moeite krijgen we nog een rondleiding in het gebouw, een korte want mevrouw heeft nog maar een half uur maar de uitleg is erg leuk. En zo leren we alles over Frank Lloyd Wright’s dwangmatige regels waarin het gebouw als kunstwerk duidelijk belangrijker was dan de wensen van de gebruikers. Alles is vormgegeven in hoeken. Ronde vormen zijn verboden, aan kasten doet hij niet en kabels voor lampen zijn uit den boze. Maar deze stringente regels leveren fantastische ruimtes op die doen denken aan Sci-fi uit de jaren 50. Met stoelen als in een ruimteschip maar dan wel de versie waarop het onmogelijk zitten is.

Na de rondleiding trappen we het gas in, slecht onderbroken voor een McDonald’s “light” menu van 500 calorieën; 6 kipnuggets + friet. We gaan proberen om in 2 dagen 1000 kilometer te overbruggen want morgen draait er een animatiefilm van mij op een groot scherm in Denver.

’s Avonds een hotel vinden in de uitgestrektheid van Kansas blijkt moeilijk waardoor we nog een extra 100 kilometer wegtrappen.

DAG 7 – DENVER

Nog 600 kilometer te gaan naar Denver door het lege Kansas en Colorado. Halverwege lunchen we in een prachtige karakteristieke “diner”. Zilver van buiten, rood plastic meubilair binnen op een zwart wit betegelde vloer.

Rond 4 uur komen we aan en 2 uur later vertrekken we naar downtown waar mijn animatiefilm “Construction Work” op een gigantisch scherm bij het Performing Arts Centre te zien is. Als onderdeel van Denver Digerati, een animatie showcase van films uit de hele wereld, vertoond op schermen die normaal bestemd zijn voor de reclame in de stad.

Zonder dat we het in de gaten hadden zijn we een uur te vroeg doordat we vandaag een tijdzone zijn overgestoken maar dan ontmoeten we toch de curator van het project. En met hem bespreken we uitgebreid de stand van zaken op het gebied van digitale kunst. Om 20.00 start de presentatie terwijl het verkeer door raast tussen de hoogbouw van Denver. Het is bijzonder om een film, gefabriceerd achter een laptop aan de keukentafel op zo’n enorme schaal te zien. Na afloop wil de plaatselijke verslaggeefster nog een interview en zo kan ik nog even genieten van mijn VIP status voor één dag.

DAG 8 – DENVER

Bij het prachtige Union Station hebben we weer een afspraak met de curator van Denver Digerati om even rustig de tijd te hebben om over kunst en in het bijzonder digitale kunst door te praten. Het is bijzonder hoe dit medium ons op de hele wereld nieuwe contacten oplevert.

Maar dan neemt het normale reizigersleven weer een aanvang. We wandelen door het mooie Denver, bezoeken het museum voor Contemporary Art, zien een gigantische blauwe beer bij een gebouw naar binnen loeren en komen dan uit bij het Art Museum, ontworpen door Daniel Libeskind. Een prachtig futuristisch gebouw dat overeenkomsten vertoont met het werk van Gehry maar dan zonder de ronde organische vormen, Dit is allemaal scherp en strak. De hitte begint weer toe te slaan dus ontsnappen we binnen aan de ergste warmte.

We lopen terug via 16th street, de “street mall” met allemaal voorzieningen voor het winkelend publiek maar de zwervers weten wel raad met deze stedenbouwkundige vergezichten en hebben het omgetoverd in hun persoonlijke huiskamers en de zwaar getatoeëerde Brothers of the Hood lijken ook speciaal voor deze straat uit hun getto’s gekropen te zijn op deze zaterdagmiddag. Dit alles in schril contrast met de deftige chique sfeer die in de parallel lopende straten heerst.

Vroeg in de avond eten we ergens voor we ons hotel buiten het centrum weer opzoeken. Daar staan de dames van lichte zeden net in vol ornaat, of beter gezegd in minimaal ornaat, selfies te nemen voordat voor hen de werkdag een aanvang neemt door in de gereedstaande auto te stappen voor een zwoele locatie elders.

DAG 9 – LAREMIE

Mooi weer, zondag, iedereen vlucht de stad uit en het is drukker op de weg dan doordeweeks. Maar als we het leger dan lege Wyoming naderen zijn de massa’s even snel weer verdwenen. In Cheyenne hopen we nog een restje van een festival mee te pikken maar ze zijn blijkbaar gisteravond opgehouden en voor weer een jaar in de slaapstand gegaan. In Laremie zoeken we ons hotel op en daarna maken we een wandeling door het mooie maar eveneens uitgestorven stadje.

Lage pakhuizen en ouderwets aandoende winkels tegen een groot spoorwegcomplex aangebouwd in een eindeloze winderige vlakte. Het zal niemand verbazen dat alles gesloten is op zondag. Dus veel meer dan een plek zoeken om wat te eten zit er niet in vandaag.

DAG 10 – RAPID CITY

Door meer eindeloze leegte rijden we door Wyoming. Herten langs de weg, ongestoord wandelende prairiehonden en zelfs een kudde bizons in een wei. Waarschuwingsbordjes dat er de komende 100 kilometer geen tankstations zullen zijn hebben we in Amerika niet zo vaak gezien. De stukken snelweg in de leegte laten ook gewoon een snelheid van 130 km per uur toe om je vooral niet in paniek te laten raken dat je nooit meer ergens zult aankomen. De uitzichten zijn van het soort waarbij het voelt alsof je door een levend schilderij rijdt.

Helaas veranderd in de loop van de dag het weer en moeten we het doen met korte momenten van zon als we net dan bij de Devils Tower aankomen, een als een omgekeerde beker in het lege landschap staande rots. Tegelijk met ons zijn ook nog zo’n 100 motorrijders van de “Latin MC” aangekomen dus veel stoere mannen en vrouwen en hun Harley Davidsons. Dat levert weer mooie plaatjes op. Erg wild is deze MC niet, meer het type oude rockers.

Als we naar Rapid City rijden barst de hemel open en moeten we voorzichtig rijden om nog iets te zien maar gelukkig zijn we vlak bij het hotel, dat natuurlijk ook voor driekwart gevuld is met stoere brothers met hun Harleys. Vlakbij in Sturgis is het jaarlijkse motortreffen. Vandaar de enorme hoeveelheden motorrijders op de weg.

DAG 11 – RAPID CITY

Tezamen met honderden motorrijders gaan we naar Mount Rushmore en hoewel het een toeristische attractie van de hoogste categorie betreft is het toch indrukwekkend mooi om de 4 hoofden van Amerikaanse presidenten in de rots uitgehakt te zien. Het levert een artistieke combi tussen kunst en natuur op.

Om de geschiedenis recht te doen is een nog veel ambitieuzer project in ontwikkeling, een aantal kilometers verderop. Het Indiaanse erfgoed krijgt gestalte in de figuur van Crazy Horse, die al wijzend, gezeten op zijn paard, uit de rots bevrijdt zal worden.

Alleen zijn gezicht is nog maar klaar en het gaat nog wel een aantal generaties duren voordat het project voltooid is. Omdat de familie die het project uitvoert er prat op gaat dat alles uit private middelen gefinancierd wordt is er een heel circus omheen gebouwd om zoveel mogelijk dollars los te troggelen wat dan weer meer met de hedendaagse kapitalistische cultuur te maken heeft dan met de Indiaanse.

De bizons in het Custer State Park doen geen enkele moeite om je aandacht te trekken, ze gaan gewoon onverstoorbaar verder met kauwen en herkauwen terwijl je vol verbazing langsrijdt want het betreft hier de grootste vrij grazende kudde in Amerika. Een majestueus gezicht om zoveel dieren ineens bij elkaar te zien in het typische landschap. Sommige stieren hebben de omvang van een kleine bulldozer. Nieuwsgierige marmotten staan overal boven hun burcht op de uitkijk en samen met hun zien we in de verte twee hert-achtigen voorbij trekken. De hele dag hebben we dus door de prachtige Black Hills rondgereden om alle bezienswaardigheden te zien. Tot slot rest alleen een ritje naar Rapid City voor een pasta.

DAG 12 – MITCHELL

De snelweg lijkt saai te worden dus we maken een omweg via Pierre, maar dit brengt ons eveneens in de eindeloos grote leegte.

Ditmaal akkers zover het oog reikt met grote zilveren graansilo’s. De hoofdstad van de staat South Dakota, Pierre, is het vernoemen niet waard, een en al lelijkheid bij elkaar. Als we uiteindelijk aankomen in Mitchell blijkt dat een veel leuker stadje al was het alleen maar om het bizarre Corn Palace. Een evenementenhal compleet gedecoreerd met maïs en stro. Met verschillende soorten en maten maïs en stro blijk je ook heel goed Van Gogh achtige taferelen te kunnen maken. Het rijke boerenlandleven wordt uitgebreid getoond en binnen zien we een film waarin we kunnen zien dat het gebouw een lange geschiedenis heeft en dé trekpleister van Mitchell is.

Naast het paleis eten we een steak en als we bij de salade een dressing moeten kiezen, ze hebben minstens 10 soorten, vragen we om olie en azijn. “Ah, you mean the real thing? No, sorry we don’t have”.

DAG 13 – MINNEAPOLIS

Een ruime 400 kilometer snelweg ligt voor ons naar Minneapolis maar als we in een stadje stoppen om te tanken vindt de dame achter de kassa het zo leuk om reizigers van ver in haar stadje te zien dat we een folder krijgen over Luverne. Daarin staat dat vandaag en de dagen erna de jaarlijkse “County Fair” plaats vindt. Enthousiast wijst ze ons de weg.

De festiviteiten moeten nog losbarsten, de kermis wordt nog opgebouwd. Maar de eerste koeien worden al geshowd met loftuitingen op hun dikke billen en wonderbaarlijke melkproductie. In de stallen worden de poten van een schaap kunstzinnig geschoren, liggen anderen in zebradekjes te wachten voor hun beurt op de catwalk en hebben de VIP koeien de luxe van een privé ventilator. De gevlekte varkens maken zich nog niet druk en zijn allemaal nog in dromenland.

Het kost ons aan het eind van de middag ruim een uur om via alle files ons hotel op het universiteitsterrein in Minneapolis te bereiken. Een prachtige studio vlakbij “Dinkytown” waar allerlei restaurantjes zijn. Maar eerst bekijken we bij de ondergaande zon nog het prachtige gebouw van Frank Gehry, het Weisman museum, dat met zijn zilveren beplating in de laatste felle zonnestralen pijn doet aan je ogen.

DAG 14 – MINNEAPOLIS

Via de oude stenen brug kunnen we zeer eenvoudig downtown in wandelen. Het Guthrie theater is onze eerste stop. Een strakke donkerblauwe doos ontworpen door Jean Nouvel. En dat betekent binnen prachtige gangen die leiden naar “the endless bridge”. Een bijna vrij hangende gang die eindigt tegen blauw glas, of een paar verdiepingen hoger een balkon met amberkleurig glas waardoor het er zelfs op grijze dagen zonnig uitziet. Vandaag doet de zon al het werk zelf en via mooi verbouwde pakhuizen vervolgen we onze weg naar het Walker Art Museum waar een grote popart collectie aanwezig is met onder andere werk van Liechtenstein, Warhol en Rausenberg. En buiten een beeldentuin met als kers op de taart een werk van Oldenburg en van Bruggen, alleen bevindt de kers zich op een gigantische lepel.

Net als in Denver is de belangrijkste winkelstraat een trekpleister voor daklozen en bedelaars. De autoloze staten zijn voor hun ideaal.

’s Avonds zoeken we in de universiteitsbuurt een restaurantje voor we gaan uitrusten van onze zeer lange stadswandeling. Comfortabel in ons zeer fijne hotel, de University Inn.

DAG 15 – HARMONY

We annuleren ondanks het fijne hotel onze derde nacht in Minneapolis omdat we onze plannen hebben veranderd. Wel bekijken we nog eerst even de collectie in het Weisman Museum van Gehry, waaronder een creepy nagebouwd motel met rare geluiden als je je oor tegen een deur legt, zoals flarden van gesprekken of blaffende honden maar dan gaan we op weg naar Harmony, Amish Country. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Door werk aan de snelweg kost het ons, net als bij binnenkomst, een uur om Minneapolis uit te komen.

Hierdoor zijn we pas aan het eind van de middag in Harmony. En pas als we bijna willen vertrekken komen de Amish uit hun verborgen schuilplaatsen en klepperen in hun paardenkarren voorbij. Gelukkig is er wel speciaal voor hen een “Amish Byway” naast de reguliere weg aangelegd zodat ze niet voortijdig door een ongeluk naar de Heere hoeven te vertrekken.

De Heere laat ons ook aan ons lot over want als we om 21.15 eindelijk ons geboekte hotel bereiken blijkt dit vol en kunnen we fluiten naar onze kamer. Nog 40 kilometer extra rijden op zoek naar onderdak. Pas na tienen vinden we een kamer in een Super 8 in de buurt van Madison. Nog snel een maaltijd scoren en dan is het middernacht. Het reizigersleven gaat niet altijd over rozen.

DAG 16 – MILWAUKEE

Door de hotelverwikkelingen gisteravond moeten we vanmorgen wat verder rijden dan gepland om Taliesin te bereiken, de landerijen waar Frank Lloyd Wright in de 1e helft van de vorige eeuw zijn bijzondere huizen, scholen en restaurant bouwde. Wij gaan op een tour naar de school waar alles wordt verteld over zijn bijzondere filosofie van ervarend leren en iets toevoegen aan en uit de natuur. Alleen de erfenis wordt nu op een zeer commerciële manier beheerd, 45.000 $ per jaar om hier architectuur te mogen studeren. En binnen foto’s maken om thuis verder ervarend te leren mag niet. Frank Lloyd Wright werd ook geïnspireerd door het basale geometrische speelgoed van meneer Fröbel, waar wij nog het werkwoord fröbelen aan hebben overgehouden. Frank Lloyd Wright heeft zeker niet gefröbeld, het is redelijk geniaal wat hij gebouwd heeft. Lage plafonds bij ingangen om mensen zich ongemakkelijk te laten voelen en ze zo op zoek te laten gaan naar aangenamere open ruimtes en op deze wijze opstoppingen bij de deur voorkomend, briljant.

Omdat er zware storm waarschuwingen zijn afgegeven rijden we daarna snel naar Milwaukee. Alleen heb ik de routeplanner niet goed ingesteld. De toevoeging N(north) of S(south) bij een zelfde adres blijkt van wezenlijk belang want we belanden in een obscure buurt waar het zeer onwaarschijnlijk is dat daar zich ons hotel bevindt. Een 2e poging geeft ons aan dat we 20 kilometer verkeerd zitten maar die ondergaan we glimlachend van opluchting.

De storm raast net boven Milwaukee langs, maar het stof wordt wel mooi van onze auto gewassen door een flinke regenbui.

DAG 17 – CHICAGO

In Milwaukee bezoeken we, voor we naar Chicago rijden, het Milwaukee Art Museum. Ontworpen door Santiago Calatrava. Een meesterwerk in zijn bekende stijl van wit metaal in organische vormen gerangschikt. Hier heeft hij boven op het dak vleugels bedacht die het gebouw om 12 uur ’s middags omvatten of de andere dag bijna laten opstijgen. Een spectaculair gezicht als de enorme vleugels zich in beweging zetten met als bijkomend voordeel dat je 2 gebouwen hebt voor de ongetwijfeld waanzinnige prijs van 1.

Binnen is er een expositie met een ongelooflijke collectie van van Gogh tot Pollock. Van elke grote meester uit die periode hangt er wel een werk. Naast de eerder genoemde twee dus een Chagall, een Kandinsky, Kahlo, Warhol, Rothko, Liechtenstein, De Kooning, Gaugain enz. enz.

Na de middag rijden we naar Chicago waar ons motel werkelijk midden in de stad ligt, zeer uitzonderlijk. Dus parkeren voor de deur en een galerij met stoeltjes voor een prachtig uitzicht op de omringende wolkenkrabbers. We wandelen naar de Navy Pier om de eerste sfeer op te snuiven. Daarna is het even speuren naar een alternatief restaurant om te ontsnappen aan de vele yuppie tenten waar het centrum mee is bezaait.

DAG 18 – CHICAGO

We lopen weer naar de Navy Pier om daar een rondvaartboot te pakken voor een architectuurroute door de stad. De gids is bijna een stand-up comedian met een goede en grappige uitleg over alle gebouwen; de Sears/Willis Tower, Bauhaus van Mies van der Rohe, post modernisme van Ricardo Bofil en natuurlijk de Trump Tower van de man die hier momenteel niet van de TV te slaan is, Donald Trump, de republikeinse presidentskandidaat. De gids heeft na de enerverende tour zelfs nog een afsluitende blues op de mondharmonica in petto om nog eens te benadrukken dat in Chicago alles mogelijk is.

Na de tour wandelen we naar het Millenium Park waar meer moois op ons ligt te wachten; het openlucht concertgebouw en de naastgelegen brug van Frank Gehry en het ultieme selfie monument van Amish Kapoor, de Cloud Gate. Als een magneet trekt de zilveren druppel de selfistas aan voor het ultieme narcistische genot.

Naast het park ligt het Art Institute van Chicago met all time american favorites als Nighthawks van Edward Hopper en American Gothic van Grant Wood aan haar muren. Maar ook een ongelooflijke verzameling Picasso’s, van Gogh’s, Matisse, Monet, Degas, Kandinsky, Chagall, Klee en oude Nederlandse meesters. Het is wel te zien waar de rijke kunstverzamelaars hebben gewoond de afgelopen eeuw. Maar ook de levensgrote beelden van Charles Ray imponeren. Het museum is zo groot dat op een gegeven moment het brein een opnamestop instelt en dat het niet zo erg is als je stipt om 5 uur naar buiten gebonjourd wordt.

We dineren ’s avonds bij een fijne Italiaan waar Frank Sinatra, gezien de vele foto’s aan de muur, ook nog te gast is geweest. Maar we overleven het diner zonder dat de maffia binnen valt.

DAG 19 – CHICAGO

Ons Ohio Street Motel ligt werkelijk midden in de stad en het is ook maar een paar blokken of we kunnen beginnen aan de Magnificent Mile die naar de oude watertoren voert die als een van de weinigen de verwoestende brand van 1871 overleefde. Van daaruit lopen we dwars door downtown naar de Willes/Sears Tower maar de wachttijd van meer dan een uur om naar boven te mogen is ons teveel dus gaan we terug naar het Millenium Park voor het mooie digitale water kunstwerk dat er staat. De projectie van het gezicht op de muur spuwt eens in de de zoveel tijd een waterstraal uit, tot grote vreugde van de kids die dit kunstwerk als water attractiepark gebruiken.

’s Avonds na het eten rennen we naar de Navy Pier om het vuurwerk te aanschouwen maar we zien slechts de laatste paar minuten. Maar de wandeling terug door Chicago by night is ook mooi.

DAG 20 – CHICAGO

De lange stadswandelingen staan op het programma vandaag. Maar eerst gaan we 94 verdiepingen omhoog om vanaf alle kanten Chicago van bovenaf te bekijken in het gebouw 360ᵒ Chicago. Hier geen wachttijden van een uur. Het weer is zoals deze hele reis prachtig dus de uitzichten zijn spectaculair, de stranden aan Lake Michigan, de torens met een zwembad op het dak en de gebundelde hoogte in het midden van de stad.

Terug op de grond wandelen we door de West Loop, waar zich de vleespakhuizen bevonden maar nu onder andere de Harpo studio’s van Oprah Winfrey, maar daar zit alles potdicht.

’s Avonds nemen we afscheid van Chicago met een jazz concert in de open lucht in het Millenium Park en dan is het tijd om te gaan inpakken voor de terugreis.

DAG 21 – CHICAGO

Maar net als op de heenreis gaat het niet van een leien dakje. British Airways, waarbij we geboekt hebben, maar in nog geen enkel vliegtuig van ze hebben gezeten heeft ons nu toegewezen aan American Airlines en die hebben wel een vliegtuig, maar dat is stuk. Eerst is er sprake van reparatie maar dan moet er toch een vervangend vliegtuig komen. De voedselbonnen voor de arme gestrande reizigers komen weer tevoorschijn en de vertraging loopt op tot meer dan 4 uur.

DAG 22 – AMSTERDAM

Natuurlijk missen we door de vertraging onze aansluitende vlucht in Londen maar dat begint helaas voor ons al de gewoonte te worden dus we knipperen niet met de ogen als we weer omgeboekt worden. Maar ook die vlucht vertrekt met vertraging want uit het net aangekomen vliegtuig moet eerst nog een zieke passagier gehaald worden.

In Amsterdam is het halve vliegtuig de bagage kwijt, een rij voor bagageclaims lijkt het volgende drama te worden, twee baliemedewerksters nemen ongeveer een half uur per verloren koffer qua papierwerk. Maar dan komt mijn vrouw heel schuchter met onze 2 rugzakken aanlopen, gevonden op een andere bagageband. De redding was nabij deze keer.

Bekijk meer foto’s hier: THE STATE VISITS – TRIBES

Bekijk meer foto’s hier: THE STATE VISITS – ARCHITECTURAL EDITION

Bekijk meer foto’s hier: THE STATE VISITS – IN THE CITY

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.