2012/2013 ARGENTINIË EN URUGUAY

2012/2013 ARGENTINIË EN URUGUAY

DAG 1 – Buenos Aires

We vertrekken op 21 december van de aarde, de dag waarop volgens de Maya’s de aarde zal vergaan en keren terug naar de gelukkig ongeschonden planeet in een stralend Buenos Aires. Om de feestvreugde nog te vergroten heeft men het blijkbaar nodig gevonden om onze aankomst op te luisteren met een groot podium voor ons hotel, op de drukste en grootste verkeersader, de Avenida de 9 Julio. Het einde der tijden gaat er niet gevierd worden, wat dan wel blijft voorlopig nog even een raadsel.

Als we onze spullen gestald hebben in ons leuke hotel Salles maken we een wandeling naar het Plaza de Mayo, waar permanent gedemonstreerd wordt tegen het verdwijnen van velen tijdens de dictatuur van de militaire junta en tegen het uitblijven van berechting van de schuldigen. Maar ook Argentijnse veteranen protesteren er tegen het feit dat de Falklands nog steeds Brits zijn en niet de Argentijnse Malvinas.

In de wijk San Telmo vieren studenten een eindfeest door zich totaal te besmeuren met verf. Gelukkig zijn ze zo lief ons op tijd te waarschuwen om ons niet in het gedrang te storten als we niet in alle kleuren van de regenboog onze wandeling willen voortzetten.

Op zondag is het Casa Rosada toegankelijk voor het gewone volk dus wij sluiten ons aan bij een groepje om ons door het officiële presidentiële paleis te laten voeren. Eva Perron (Madonna ook) hield hier haar beroemde toespraak vanaf het balkon. De kroonluchters, het marmer en het gestoffeerde meubilair is er nog.

Nadat we gegeten hebben in een klassiek restaurant, obers in het zwart wit met een vlinderstrikje, lopen we terug naar ons hotel en daar wordt eindelijk duidelijk waar alle bouwactiviteit voor was. De prima donna van het Argentijnse ballet, Eleonora Cassano, neemt afscheid van de actieve dans met een groots ballet. Honderden stoelen staan op de brede rijbanen klaar voor de in groten getale toegestroomde liefhebbers. Het orkest gaat van Notenkraker naar het Zwanenmeer als de dansers voor een enigszins kitscherig digitaal decor hun tutu’s laten fladderen. We kijken eerst vanaf de straat, maar vanaf ons balkon op de 10e verdieping is het helemaal prachtig en voor de close-ups hoeven we alleen maar binnen naar de live uitzending op TV te kijken.

DAG 2 – Buenos Aires

Het is tegen de 30 graden als we de zondagsmarkt van San Telmo opwandelen. Een kilometer kraampjes met schilderijtjes, snuisterijen, kralen en spiegeltjes. Aan het eind van de markt op de Plaza Dorrego is er tussen de kraampjes, die op dit pleintje vooral door bejaarden gedreven worden, plaats voor muziek en tango. Nog een hele klus om met deze hitte gepassioneerd met bezwete voorhoofden tegen elkaar aan te dansen. Als wij ter afkoeling een biertje nemen in een traditioneel café is er ook daar een piepklein podiumpje waar de tango wordt gedanst om ons helemaal in de sfeer te brengen.

Van San Telmo wandelen we dwars door Buenos Aires naar het La Recoleta kerkhof, een dure villawijk met mausolea voor de doden. De meest beroemde villa is die van Eva Perron maar andere, eens welgestelde maar nu dode, Argentijnen hebben nog grootser uitgepakt met diepe grafkelders, enorme engelen of juist hypermoderne strakke knekelhuizen. Een ordinair graf met een bosje bloemen er op zie je hier niet maar alleen maar lanen met aan weerzijden hoogbouw.

Op TV ’s avonds de klassieker gone with the wind met locaties waar we vorig jaar rond deze tijd rondreden, het diepe zuiden van de Verenigde Staten.

Eten doen we in een typisch restaurant met de hammen aan het plafond en vlees op het bord.

DAG 3 – Buenos Aires

Om 10 uur ’s morgens is het al 31,5 ᵒC en het gaat snel omhoog naar de 35. Drukkend warm. Wij gaan eerst naar het busstation om voor morgen tickets te kopen en daarna proberen we geld te pinnen maar de een na de andere pinautomaat geeft nul op het rekest. Zelfs bij het Sheraton wil de automaat ons niet aan geld helpen. Pas als we bij verschillende banken meer mensen met hetzelfde probleem zien worstelen wordt duidelijk dat er een storing moet zijn en het niet aan onze pasjes ligt. Maar uiteindelijk vinden we toch een automaat die genegen is wat geld uit te spugen zodat wij aan ons uitje kunnen beginnen. We nemen de trein naar Tigre en pakken daar een rondvaartboot die een uurtje door de delta van de rivier vaart waar de Argentijnen aan de waterwegen huizen met steigers hebben voor de vakanties. En daar wordt nu tijdens de kerst flink gebruik van gemaakt.

Als we Tigre weer willen verlaten blijken de machinisten al te zijn begonnen aan hun vrije dagen voor kerst want er komt maar geen trein. En ook geen informatie of er ooit nog wel een komt. Twee uur staan we in de hitte te wachten tot eindelijk de verlossing komt. In een bomvolle trein terug naar Buenos Aires waar alles sluit voor kerstavond. Slechts een paar restaurantjes blijven open als noodvoorziening voor de weinig overgebleven zielen, zodat ook die nog een maaltijd kunnen krijgen.

DAG 4 – San Antonio de Areco

De extreme hitte is na een flinke regenbui verdwenen. In een uitgestorven Buenos Aires pakken we de taxi naar het busstation en van daar is het maar twee uurtjes naar het al even zo uitgestorven San Antonio de Areco. Gelukkig is er een werkelijk prachtig hotelletje waar we als eenzame reizigers worden ontvangen met een glas yoghurt en fruit omdat alle winkels gesloten zijn tijdens de kerst.

We maken een wandeling door het oude dorpje en zitten daarna heerlijk in het zonnetje wat te lezen in de tuin naast het zwembad. Pas tegen de avond komt iedereen zijn huis uit en gaan er wat restaurants open.

Ook de lokale radio is aan het uitzenden als we naar binnen gluren bij een huis en we worden meteen uitgenodigd om toch vooral morgenvroeg even langs te komen voor een interview.

DAG 5 – Rosario

Natuurlijk komen we onze afspraak na om even bij de lokale radio op visite te gaan. Mijn vrouw krijgt tijd om uit te leggen waarom voor lange tijd de Fado in Portugal niet zo populair was omdat het gelieerd was met de rechtse dictatuur. En natuurlijk willen ze weten wat we van hun dorpje vinden. Na vele lovende woorden voor het dorp nemen we afscheid om de bus te pakken.

Na vier uur in de bus naar Rosario hebben we geen zin in nog eens zes uur of meer naar Cordoba dus Rosario is het eindpunt voor vandaag. En zo zwerven we aan het eind van de middag door de geboortestad van Che Guevara en Lionel Messi. En beiden kan men geen ongelijk geven dat ze hier zijn vertrokken want veel heeft Rosario niet te bieden.

De mensen verpozen zich wat op vieze veldjes langs de grote rivier. Er is een vaag monument voor de plek waar voor het eerst de Argentijnse vlag de hoogte in ging en er is het geboortehuis van Che, verborgen in een appartementencomplex, je moet het doen met een schamel bordje op straat dat melding maakt van het historische feit.

DAG 6 – Cordoba

Er valt niet aan te ontsnappen. De volgende lange busreis is aanstaande. Vandaag zitten we beneden en erg aangenaam is dat niet omdat de airco haar best doet ons te laten acclimatiseren voor een bezoek aan de Zuidpool. Een beetje klagen helpt gelukkig en dan gaat het richting Cordoba. En hoewel de bus niet langzaam rijdt zorgen de vele stops ervoor dat het voor geen meter opschiet.

Omdat het tot acht uur licht is hebben we aan het eind van de middag nog net even tijd om wat door de mooie stad te slenteren en de kerken en het klooster te bezichtigen. En als dan toch de duisternis in valt is veel gelukkig prachtig verlicht.

We vinden een erg leuk restaurantje waar de keus wat groter is dan de geijkte Argentijnse steak en ze projecteren erg leuke muziekvideo’s. Bijzonder hier, want noch in de bussen, noch in de restaurants is er normaliter muziek te horen. Ook de TV’s met het obligate voetbal hebben we hier nog niet gezien.

Ook valt het op dat er nauwelijks kerstdecoraties aanwezig zijn. Geen Kerstmannen of kerstbomen maar gewoon zomer.

DAG 7 – Cordoba

Het blijkt een hele toer om tickets te regelen naar Salta, iedereen wil dit weekend met de bus. Bij verschillende loketten zijn ze uitverkocht. Helemaal op het eind van de gang vinden we uiteindelijk een optie om in twee etappes van zes uur toch in Salta te geraken. Eerst naar Santiago en dan een dag later naar Salta.

Het uitstapje naar het stadje Alta Gracia is ook al niet wat we ervan verwachten. Het klooster dat behoort tot ons werelderfgoed is mooi, maar nou ook weer niet heel erg bijzonder en de kerk die erbij hoort zit dicht vanwege een verbouwing. En van het huis waar Che Guevara zijn jeugd heeft doorgebracht hebben ze een kapitalistisch melkkoetje gemaakt, met entreeprijzen voor Argentijnen en het vijfvoudige voor toeristen. Vorig jaar was de prijs nog 5 peso’s, nu 75. Iets teveel om wat foto’s en een motorfiets van een revolutionair te zien.

En zo komen we onverrichte zake terug in Cordoba waar we maar weer lekker gaan eten in hetzelfde fijne restaurantje van gisteren.

DAG 8 – Santiago del Estero

Het ontbijt houdt niet over in hotel Sussex in Cordoba maar op de 11e verdieping is het uitzicht over het plein prachtig. Ons staat weer een lange etappe per bus te wachten maar eerst is er de chaos op het busstation met allemaal te laat arriverende bussen en honderden mensen die voor de jaarwisseling ergens heen willen. Pas als onze bus een uur te laat vertrekt met ons er binnen in kunnen we opgelucht adem halen. Als we even later getrakteerd worden op een lunch met 7-Up en 2 films waarin Jean Claude van Damme hordes B-acteurs in elkaar mag slaan of overhoop mag schieten kan de reis niet meer stuk en maken we ons even maar niet druk over de tere kinderzieltjes die al dit geweld ook aan moeten zien.

Santiago del Estero, waar we alleen even overnachten tussen twee busritten in, blijkt verrassend leuk. Ons hotel Savoy heeft een mooie jaren 50 uitstraling en een prachtige wenteltrap met daarboven glas en lood als bekroning. En aan het plein ligt een nieuw cultureel centrum dat spectaculair is. De objecten binnen zijn op een smaakvolle en doordachte manier tentoongesteld. Op de bovenste verdieping prachtig werk van plaatselijke kunstenaars, op de verdiepingen daaronder skeletten van dinosauriërs, keramiek en gebruiksvoorwerpen van de oorspronkelijke bewoners van deze streek.

Als de avond valt knallen de deuren van wat een bijna uitgestorven stad leek open en walsen de massa’s de straat op om het hele centrum te bevolken. Op de overdekte markt vul ik mijn fotocollectie van slagers verder aan met opnames van biggen en geiten die dit weekend gaan fungeren als feestmaal bij de diverse families.

We proberen ook nog een concertje mee te pikken maar als dat om elf uur ’s avonds nog steeds niet is begonnen houden we dat voor gezien.

DAG 9 – Salta

Als we de bus binnen stappen is het één grote zooi, achtergelaten door de mensen die in Santiago uitstappen. Als we gaan klagen mogen we als alternatief beneden in de bus gaan zitten in het rijke aroma van de pislucht nabij het toilet. Toch maar boven op een andere plek waar minder zooi ligt. De passagiers in de bus zijn het roerend met onze klachten eens maar niemand durft hier zijn mond open te doen.

Nadeel van een te grote mond is wel dat bij een volgende tussenstop iedereen de bus uit moet. De bus verdwijnt gewoon gedurende een uur om schoon gemaakt te worden en de informatie voor de passagiers hierover is nul komma nul.

Een uur achter op schema komen we dan ook aan in Salta. We vinden er wel een prachtig hotel naast een klooster. We proberen er een tourtje te boeken voor morgen met behulp van de man van het hotel maar echt makkelijk gaat het niet vanwege de jaarwisseling morgen. Een auto huren is ook geen optie want dat kost een vermogen. Maar dan komt het verlossende telefoontje, via een ander reisbureautje is er toch nog een optie voor morgen. De vakantie kan weer beginnen.

DAG 10 – Salta

Om half zeven zitten we al aan het ontbijt om netjes gereed te zitten als onze reisleider van vandaag ons komt afhalen om zeven uur. Samen met nog een Argentijnse man hebben we een auto met chauffeur en meer dan 500 kilometer door de bergen voor de boeg.

De eerste stop is in Purmamarca, aan de voet van de bergen. In de bergen is een mooi kleurenspel te zien door allerlei verschillende mineralen die er op afgezet zijn. In Purmamarca zelf mooie huisjes en een pittoresk kerkje. En als je een bergje opklimt heb je een mooi uitzicht over het hele dorp en de bergen er omheen.

Na Purmamarca gaat het snel omhoog en passeren we de 4100 meter om op de hoogvlakte verder te gaan naar de oogverblindende witte zoutvlaktes van Salinas Grandes. Het licht is zo scherp dat je niet kunt zien wat je filmt of fotografeert.

Onderweg zien we de eerste vicuna’s en lama’s als we over een onverharde weg 100 kilometer richting San Antonio de los Cobres rijden. Daar prijkt dezelfde lama op het menu. In San Antonio hebben ze een prachtige kerststal op het pleintje voor de kerk waar Maria in een keukentje aan het koken is en Jozef met een nieuwe zaag in de weer is om te zorgen voor genoeg brandhout.

Als we verder rijden komen we langs zeer kleine nederzettingen met wat adobe huisjes en op de berg ernaast het kerkhof, om op deze hoogte nog dichter bij de hemel te zijn.

We passeren nog een 4000 meter punt voor we tussen bizar gevormde rotskathedralen in alle kleuren van de regenboog weer afdalen naar gezonde hoogtes. Onder de 3500 meter beginnen de cactussen hun plek weer op te eisen op de kale bergwanden. Ze groeien 2 tot 4 centimeter per jaar en de meesten zijn dus dik boven de 200 jaar oud.

Terug in Salta blijkt dat oudejaarsavond hier betekent je opsluiten met de familie. De straat is uitgestorven en met grote moeite vinden we een restaurant dat open is. En die is dan ook stampvol. De obers rennen zich de benen uit het lijf om iedereen van dienst te kunnen zijn.

Om middernacht komen sommige mensen nog even op straat voor wat bescheiden vuurwerk en dan is het ook hier 2013.

DAG 11 – Salta

Het vuurwerk heeft ook het mooie weer op de vlucht gejaagd. Het regent en alles is gesloten op nieuwjaarsdag. We kruipen maar eens achter een computer om het thuisfront de beste wensen te sturen en te wachten tot het droog wordt.

’s Middags maken we een lange wandeling door de stad waarbij we nog een erg mooie kerk ontdekken die net gerestaureerd wordt en in suikertaart kleuren wordt geschilderd. Terug in het centrum vinden we een cafeetje naast de belangrijkste kerk van Salta waar we met een kannetje wijn en een paar empenada´s zien hoe de mensen langzaam uit hun holletjes komen.

DAG 12 – IGUAZU

Het eerste wat we doen na het ontbijt is een vliegticket kopen naar Iguazu en als we die eenmaal bemachtigd hebben maken we nog een rondje door Salta. Natuurlijk nog een keer naar de fantastische San Francisco kerk waar een wel heel blozende babypop met een gouden kroon op zijn hoofd voor de verlosser moet doorgaan. Een andere heilige die zo perfect is gemaakt dat hij zo in Madame Tussauds kan ligt heftig te bloeden uit zijn doorgesneden keel.

In het museum aan het plein zijn beroemde Inca mummies te zien. Gevonden op de hoogste plek ooit, in de buurt van Salta op bijna 7000 meter hoogte. Al het aardewerk, de rituele beeldjes en het textiel dat bij ze gevonden is wordt ook geëxposeerd. Maar het zijn de twee mummies van kinderen die door hun brute schoonheid intrigeren. Het perfecte gebitje van het ene meisje maakt het tot een wonderbaarlijk beeld.

´s Middags zitten we natuurlijk weer in het cafeetje naast de kerk voor wat lekkere empanada´s en een kannetje wijn voor we in de taxi stappen naar het vliegveld. Daar nemen we nog een wijntje voor we in het vliegtuig stappen om in een kleine twee uur naar Iguazu te vliegen. Over uitgestrekte junglegebieden en grote rivieren naderen we de watervallen. En de piloot heeft er zin in vandaag want speciaal voor alle passagiers vliegt hij eerst voor de mensen aan de rechterkant en daarna voor de mensen aan de linkerkant over de krankzinnige watervallen van Foz de Iguazu.

Wij pakken een hotelletje, gaan lekker eten en gaan morgen al dat water eens vanaf de grond bekijken.

DAG 13 – IGUAZU

We dachten dat we hier van alles moesten regelen om naar de watervallen te komen maar de Argentijnen hebben al het voorbereidende werk al voor ons gedaan. Je pakt de bus naar het nationale park Foz de Iguazu, koopt een kaartje en dan is er een treintje dat je naar verschillende startpunten van looppaden naar de watervallen brengt. We beginnen bij de meest spectaculaire, de “keel van de duivel”. Een gigantisch gat waar van alle kanten het water kolkend naar beneden dondert. Het geweld is onvoorstelbaar en daar sta je dan gewoon op een prachtig aangelegd metalen platform boven. De loopbrug is ongeveer een kilometer lang en je steekt zo verschillende riviertjes over waar ook nog af en toe een meerval van een metertje of zo te spotten valt.

Met het treintje gaan we terug naar het begin van de 2e trail waar een route begint die je langs allerlei watervallen voert. Naast de paden is het niet moeilijk om coati’s, capibara’s, marmotten, vogels en de meest prachtige vlinders waar te nemen. Sommige vlinders nemen de mogelijkheid te baat om hele stukken op onze rugzakjes mee te liften. Op het eindpunt van de trail heb je uitzicht op de kilometers lange wand waar allemaal watervallen naast elkaar naar beneden storten. Een uniek uitzicht wat je nergens anders ter wereld ziet in deze omvang. Een derde pad voert je naar beneden zodat je de watervallen ook van onderaf kunt bekijken.

Door de hitte zijn we zelf ook veranderd in kleine watervalletjes en er moet nog meer water van de douche in het hotel aan te pas komen om uiteindelijk enige verkoeling te brengen.

DAG 14 – Paso de los Libres

We hadden het zo mooi uitgedacht, vier en een half uur met de bus naar Posades, daar de middag wat rondwandelen en dan morgen verder. Maar nu het weekend begint zijn er voor morgen geen tickets. De enige optie is nu meteen verder te gaan dus zitten we nog 5 uur in een bus richting het zuiden. We eindigen in Paso de los Libres terwijl het heftig weerlicht en er onderweg stukken in brand staan. Maar de onheilspellende sfeer is snel weg als we een hotelletje vinden, een ticket voor morgen bemachtigen, een pinautomaat vinden en om half elf ’s avonds nog kunnen aanschuiven voor een schnitzel met patat en een fles ijskoude witte wijn.

Het is hier bloedheet dus de propeller en de airco moeten op volle kracht samenwerken zodat we toch kunnen slapen.

DAG 15 – Salto

Plannen om nog een mooie wandeling door Paso de los Libres te maken vallen in duigen want het regent dat het giet, onophoudelijk. Dus rest ons weinig anders dan met een boekje in de hotellobby te wachten tot het 13.00 uur is om de bus naar Concordia te pakken. Pas tegen het eind van de rit wordt het droog buiten en komen we tegen half vijf aan in een stralend Concordia. Daar moeten we nog een dik uur wachten om met een andere bus de grens over te gaan naar Uruguay. De formaliteiten aan de grens verlopen soepeltjes en buspassagiers hebben ook nog eens voorrang. Het enige wat ons tijd kost is het uur tijdsverschil waardoor het toch al 8 uur ’s avonds is. Op de gok kiezen we een hotel en dat blijkt helemaal een verkeerde gok waardoor we in het centrum van Salto nog even verder moeten zoeken tot we iets acceptabels hebben gevonden.

In Salto wordt Driekoningen gevierd waardoor het druk is op straat en er nog wat verdwaald vuurwerk de lucht in gaat. Wij houden het na het eten voor gezien want morgen wacht ons voor de verandering weer eens een lange busreis naar Montevideo.

DAG 16 – Montevideo

Deze ochtend hebben we het weer wel mee voor onze wandeling voorafgaand aan weer een lange busreis. We lopen naar de grote rivier die Uruguay scheidt van Argentinië en dan weer terug Salto in. Het aantal auto´s uit de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw dat hier nog rondrijdt is ongekend hoog. Oude Renault´s, Citroën´s en Fordjes die soms van ellende aan elkaar hangen. Voeg daar de jaren 50 architectuur bij en het panorama is compleet voor een mooie wandeling. Of al die vergane glorie ook zo fijn is voor de mensen die hier het hele jaar moeten wonen is een andere vraag.

In de bus valt op hoe leeg Uruguay is. De hele zes uur naar Montevideo zien we vrijwel geen dorpjes of mensen, alleen maar eindeloze landerijen. Die moeten natuurlijk wel af en toe bewerkt worden maar waar de mensen die dat moeten doen zich allemaal verstoppen is een raadsel. Het hele land, 2 x groter dan Nederland, heeft ook maar 3 miljoen inwoners.

In Montevideo worden we, als we uit de taxi stappen, aangevallen door wolken steekgrage muggen. Als we dan ook nog niet meteen een niet al te vies hotel kunnen vinden is het plaatje van een mooie swingende stad meteen een stuk minder rooskleurig. En alles blijkt ook nog behoorlijk prijzig voor de aangeboden rommel.

DAG 17 – Montevideo

We smeren ons goed in om de plotselinge explosie van muggen het hoofd te kunnen bieden en lopen dan zigzaggend door de oude wijk waar het verval zo groot is dat het moeite kost de schoonheid van weleer te ontdekken. Alles is vies en smerig en het lijkt er op dat men heeft opgegeven hier nog enige energie of geld in te steken.

>

Aan het eind van de middag, nadat we eerst weer eens 4 of 5 banken zijn afgeweest om geld te pinnen, gaan we naar het stadsstrand van Montevideo om daar te zien dat het verval niet in de hele stad heeft toegeslagen. Men is gewoon een stukje opgeschoven en daar opnieuw begonnen.

Als de sangria aan het strand op is pakken we weer een bus terug naar ons half vergane paleis in het centrum, hotel Los Angeles.

Na het eten wordt het toch nog laat als op tv de biofilm over de Rolling Stones “Crossfire hurricane” wordt uitgezonden.

DAG 18 – Colonia del Sacramento

De laatste busreis van deze vakantie en voor de verandering is de bus eens eerder op de bestemming dan gedacht. In Colonia kunnen we vanaf het busstation lopend het stadje in waar we, na even zoeken, een leuk hotel vinden.

Colonia is met zijn lage huisjes, straten met kinderkopjes en bomen een verademing na het vieze Montevideo. Overal gezellige restaurants en veel live muziek om de toeristen naar binnen te lokken. Wij strijken neer in The Drugstore waar de waarschijnlijke eigenaresse zelf de honneurs waarneemt door af en toe wat jazz- en pop standards ten gehore te brengen en dat doet ze niet slecht.

Op het dak van de plaatselijke sporthal en zwembad repeteert een mannenkoor een soort sportliederen cyclus, prachtig en krachtig gezongen. Af en toe worden de vlaggen erbij gepakt om alles nog meer zeggingskracht te geven.

DAG 19 – Colonia del Sacramento

We beklimmen de vuurtoren van Colonia del Sacramento nadat we eerst onze boottickets voor morgen hebben gekocht. Uitzicht over het stadje en de weidse Rio de la Plata, die wel erg bruin is voor een zilveren rivier. We zwerven rond door de oude straatjes en snuiven de sfeer op van wat ooit jarenlang het twistpunt was tussen Spanjaarden en Portugezen.

Als we tijdens onze omzwervingen op plekken komen waar we niet veel eerder ook al waren pakken we een bus naar de plak waar ooit iemand visioenen had van een paardenrenbaan en een arena voor stierengevechten maar dat na voltooiing of vlak voor de voltooiing is teruggevallen tot volledige ineenstorting. En de ineenstorting is al zover heen dat het eigenlijk niet de moeite waard was hierheen te komen. En zo zitten we niet veel later in de middle of nowhere een uur te wachten op een bus terug naar het centrum.

Een lekkere lunch moet de nutteloze trip doen vergeten en ’s avonds zijn we weer van de partij in The Drugstore waar, volgens de A-4tjes, artist international Cladi Leibovich weer haar ballades zingt. Met de geparkeerde oldtimers naast het oude restaurantje op de hobbelige keien geeft het een magisch sfeertje.

DAG 20 – Buenos Aires

Het is niet zomaar een bootje dat je van Uruguay naar Argentinië vaart, het is een gigantisch slagschip met taxfree winkels en formaliteiten alsof je met het vliegtuig gaat. En dan zijn de rugzakken bij aankomst natuurlijk te vinden op de bagageband.

Wij checken weer in, vlak bij de obelisk, bij hotel Salles. We krijgen zelfs precies dezelfde kamer op de 10e verdieping met uitzicht over de enorme avenue.

We pakken een taxi naar El Caminito, het kleurrijke wijkje in La Boca. Façades van golfplaat beschilderd in alle kleuren van de regenboog, luister bij gezet door poppen van Argentijnse beroemdheden op de balkons. Bij de terrasjes en restaurantjes volop tangodansers en muzikanten die van alles uit de kast trekken voor wat extra peso’s. Maar het is een en al vibrerende levendigheid. We kijken ook nog even bij het stadion van Boca Juniors waar de heilige Maradona groot is geworden.

Met een taxi gaan we terug naar de Plaza de Mayo waar de dwaze moeders nog elke donderdagmiddag protesteren tegen de vermissing van hun echtgenoten en kinderen tijdens de junta van generaal Videla.

Op TV gaat het ondertussen over niets anders dan de gezondheid van het symbool van het nieuwe linkse Zuid Amerika, Hugo Chavez van Venezuela. Solidariteitsbijeenkomsten in Caracas en ellenlange redevoeringen over het volk en de verlosser Simon Bolivar, terwijl Chavez zelf opnieuw voor zijn leven vecht in Cuba (een gevecht dat hij een paar weken later zal verliezen).

Wij eten in het mooie restaurant Chiquilin ter afscheid van Buenos Aires. De volgende dag gaat het via Sao Paulo, waar ze ons de hele dag op een uitgestorven vliegveld vast houden voor de verbindende vlucht, verder naar Amsterdam.

Bekijk meer foto’s hier: THE STATE VISITS – WORLD HERITAGE SITES

Bekijk meer foto’s hier: THE STATE VISITS – WORLD HERITAGE SITES URUGUAY

Bekijk meer foto’s hier: THE STATE VISITS – IN THE CITY

Advertenties

2 gedachtes over “2012/2013 ARGENTINIË EN URUGUAY

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.