2001 VIETNAM

2001 VIETNAM

DAG 1 – BANGKOK

Twee dagen reizen voor de boeg, een groot tijdverschil om te overbruggen en dan ook nog ’s morgens om half zeven moeten vertrekken, dat zal er behoorlijk in gaan hakken.
Bij de Lufthansa balie op Schiphol staat een enorme rij maar als we die uiteindelijk geslecht hebben zijn alle instapkaarten voor Amsterdam, Frankfurt en Bangkok in een keer geregeld. Na een Frankfurter worst wacht de lange vlucht. Met een jumbo naar Bangkok. De film in het vliegtuig gaat volledig aan mijn vrouw voorbij want zij heeft een kale euromast voor zich zitten maar de film “the Mexican” met Julia Roberts en Brad Pitt is zo bedroevend slecht dat je eigenlijk blij moet zijn met een flinke beeldvervuiler.

DAG 2 – HO CHI MINH CITY

In Bangkok komt de klap met de hamer. Terwijl het hier vroeg in de ochtend is, is het voor ons nog midden in de nacht en moeten we ook nog lang wachten op onze aansluitende vlucht naar Ho Chi Minh City. En van verkoopstertjes die 100 keer hetzelfde witte konijn recht zetten of de zijden stropdas een millimeter naar links en daarna weer naar rechts verplaatsen word je ook niet echt wakker.
Gelukkig verloopt bij aankomst in Ho Chi Minh City alles soepeltjes en voor we het weten zitten we in een leuk en proper hotelletje. Het hotel heeft heel origineel het huisnummer als naam, no. 70.

Het Twentse begrip “brommers kiek’n” heeft in deze stad een heel andere betekenis. Hier loop je er een zere nek van op en word je doof. Want als je wilt oversteken sta je eerst een half uur links en rechts te kijken in de hoop dat de eindeloze stoet brommers ooit een hapering zal vertonen om daarna met gevaar voor eigen leven de gok toch maar te wagen. Je zult toch ooit de andere kant van de straat moeten bereiken.
Na de geur van de stad én de rotte geur van de rivier opgesnoven te hebben zoeken we vroeg het hotel op want anders liggen we straks ergens onder een tafeltje te slapen.

DAG 3 – HO CHI MINH CITY

De Fransen hebben hier toch nog iets goeds nagelaten; stokbrood. Warm, knapperig, kortom heerlijk voor het ontbijt. We proberen op verschillende plekken een tripje te regelen om de Mekong delta in te trekken. De een is goedkoop en gaat met grote groepen, de ander is duur en gaat met kleine groepen, alleen is er nog geen kleine groep voorhanden. We stellen de beslissing dus nog maar even uit.

Lopend verkennen we Ho Chi Minh City. Overal worden we aangeklampt door cyclo-rijders die ons willen overhalen om in hun bakkie te gaan zitten maar wij gaan stug door met het als prooi fungeren voor de drommen brommers. Gelukkig overleven we voorlopig deze jachtpartij. We slenteren langs het Hotel de Ville en de Vietnamese Notre Dame. Het modernistische Reunification Palace vereren we met een bezoekje. Het gebouw ademt nog helemaal de sfeer uit van de jaren 70 met het meubilair en de inrichting uit die tijd. In de kelders was ooit het commandocentrum van het leger. De verschillende kamers met stafkaarten, radiozendapparatuur, telefoons en typemachines zijn nog te bezichtigen. En een opvoedkundig filmpje voor de kapitalistische toeristen over de Amerikaanse agressor mag natuurlijk niet ontbreken. Met een bezoekje aan de Jade Emperor Pagoda sluiten we onze wandeling af. Er staan mooie beelden binnen maar op eerdere reizen zijn we toch verwend met mooiere. Maar hier hebben ze weer een vijver vol waterschildpadden.
Vlak bij ons hotel hebben we in café Saigon onze vaste stek gevonden. Spinazie met knoflook, rijst met rundvlees, bloemkool, allemaal even heerlijk. Een hoek verder kunnen we onderuitgezakt op een stoel met een rum-cola voor onze neus het hectische stadsgewoel aan ons voorbij laten trekken.
Tegen de avond moeten we toch een beslissing nemen t.a.v. ons tripje. Het wordt de goedkope met de grote groep want bij de andere waren ze er nog steeds niet in geslaagd om een kleine groep te formeren en dan zouden wij dus het volle pond moeten betalen. Geen keus dus. Hopen dat het mee valt.

DAG 4 – CAN THO – MEKONGDELTA

De bazin van hotel 70 doet ons met een ontbijtje uitgeleide waarna we in de toeristenbus stappen. We laten de brommers achter ons en in Cai Be stappen we over in een boot om daarna de Mekong delta te doorkruisen. Maar we zijn dan wel aan de brommers ontsnapt, hier is het evenzo spitsuur. Boten deze keer. Van alle kanten komen ze op ons af met hun in rood geschilderde ogen op de boeg. Het leven speelt zich in dit deel van het land volledig op en om het water af. Wonen, wassen en winkelen. En door er als toerist ook in een boot langs te varen passen we ons keurig aan.

Als het al donker is komen we aan in Can Tho waar we een luxe hotelkamer krijgen. Dat hadden we niet verwacht voor onze 25 dollar p.p. voor drie dagen. Onze gids is een beetje van het type sergeant-majoor die maar door blijft praten dus slaan we het aanbod om met de groep te gaan eten vriendelijk af. Wij nestelen ons liever op het balkon van een “gerenommeerd” restaurant, met uitzicht op de plaatselijke markt. Met garnalen met citroenbotersaus, fruitsalade, koffie en bier doen we flink ons best om wat geld op te maken want voorlopig is het allemaal goedkoper dan we hadden gedacht.
De jeugd doorkruist op de brommer tot 10 uur de straten om te kijken en bekeken te worden maar daarna sterft de vrijdagavond een zachte dood. Ook wij gaan maar genieten van ons luxe onderkomen want de sergeant-majoor heeft zijn klopsignaal voor half zeven aangekondigd.

DAG 5 – CHAU DOC- MEKONGDELTA

Georganiseerde tripjes hebben meestal één nadeel, een hard regiem. 6.30 op, 7.00 ontbijt. Daarna weer het water op voor een drijvende markt. Maar deze valt, na die van Thailand, behoorlijk tegen. Hier gaat het al meer in het groot. Grotere schepen, grotere ladingen. Na nog enkele demonstraties van traditionele productiemethoden bezoeken we ’s middags een vogelkolonie. In de letterlijke zin van het woord. Duizenden reigers en aalscholvers bevolken de boomtoppen. Vanuit een hoge uitkijktoren kunnen we het schouwspel prachtig bekijken.
De rest van de dag staat in het teken van relaxen. Een luxe boot komt langszij en wij mogen overstappen voor een 5 uur durende riviercruise. Vanuit diepe banken of strandstoelen op het “zonnedek” kunnen we het leven op en aan de Mekong aan ons voorbij laten trekken. Alleen af en toe de stoel draaien want de rivier is erg breed en de ene keer vindt de activiteit plaats aan stuurboord en de andere keer aan bakboord.

Aankomst is helaas weer in het donker dus we moeten snel zien dat we iets te eten krijgen voor alles gesloten is. In ons tijdelijke groepje zit ook een Nederlander, uit Goor, of all places! Als we uitgegeten zijn is Chau Doc uitgestorven. En morgen moeten we nog vroeger op. En de stroom houdt er ook mee op. Donker.

DAG 6 – HO CHI MINH CITY

In de buurt van Chau Doc worden we snel een bergje opgereden om daar een pagode te bezoeken. Helaas is er een miezerig regentje maar dat kan toch niet het prachtige uitzicht bederven. In de tempel is boven een soort grot voor het achtarmige beeld dat door vervaarlijke draken, met rode en groene lampjes in bek en ogen, bewaakt wordt.
Met wankele roeiboten varen we vervolgens door een drijvend dorp aan de rand van de rivier. Zelfs de varkensstal drijft. Aan de wal is een moslimdorpje waar we wat mooie plaatjes kunnen schieten. Tussen de elektriciteitsdraden hebben grote spinnen hun woonplaats gevonden.

Als we op de terugweg weer door het drijvende dorp varen bezoeken we daar een viskwekerij, ook drijvend dus. Midden in het huis is een bassin waar de vissen worden vetgemest. Aan de zijkant grote ballen visvoer. Met behulp van een soort gehaktmolen worden die tot hapklare brokken vermalen waarna het in het water verdwijnt. De vissen smullen er gulzig van tot ze groot genoeg zijn om zelf opgesmikkeld te worden.
Met ons cruiseschip aanvaarden we de terugreis. Nog even verpozen (en verbranden) op het zonnedek waarna het afscheidsbuffet volgt. Maar aan al het goede komt een eind. Met de bus gaan we terug naar Ho Chi Minh City waar we bij café Saigon gaan voor de patat en hamburger plus een rum-cola. Naast alle rugzaktoeristen hangen er hier ook veel oude Amerikanen rond die na de Vietnamoorlog zijn gebleven of teruggekomen. De jonge hoertjes die om hen heen zwermen en waarvan ze er af en toe een van achter op hun brommer of motor laden is in ieder geval een reden waarom ze hier zijn.

DAG 7 – HO CHI MINH CITY

Van China waren we het anders gewend maar hier is alles brandschoon. Geen rotzooi op straat of in het water. De WC’s zijn schoon en de schoenen horen onder aan de trap. De verbazing is dan ook groot als er een monster van een kakkerlak uit mijn rugzak komt gekropen. Die moet mijn rugzak gekraakt hebben toen wij met onze Mekong-trip bezig waren. Zijn woongenot houdt helaas vandaag op. Met pijn in het hart maakt mijn vrouw met een welgemikte klap een einde aan zijn aardse bestaan.
In de drukke buurt Cholon doen we daarna boete voor deze daad door van pagode naar pagode te wandelen, wel een stuk of acht. En zelfs een moskee. Sommige tempels zijn erg mooi, niet zo kaalgeslagen als in China. De daken zijn ware kunststukjes met uitgebreide taferelen van het rijke boeddhistische leven.
’s Middags brengen we een bezoekje aan het War Remnants Museum. Hier worden de gruwelen van de Vietnamoorlog vanuit Vietnamees perspectief tentoongesteld, met al zijn misselijk makende details.
Ter afwisseling proberen we vandaag de Vietnamese Italiaan maar de nu al traditie geworden rum-cola met uitzicht op de straat wordt daarna natuurlijk in ere gehouden.

DAG 8 – TAY NINH

Vandaag trekken we er weer op uit met Delta Tours. De Cao Dai tempel in Tay Ninh en de Vietcong tunnels in Cu Chi staan op het programma. Nadeel van dit soort georganiseerde tripjes is dat de tijd die je op sommige plekken krijgt minimaal is. Veel te weinig dus voor de tempel.

Cao Dai is een raar mengseltje van allerlei religies; Boeddhisme, hindoeïsme, islam en katholicisme. Voeg daar bij dat de volgelingen rechtstreeks in contact staan met een select groepje denkers uit voorgaande eeuwen zoals Shakespeare en Victor Hugo. Met al die ingrediënten is het niet vreemd dat de ceremonie die ze bij hun godsdienst praktiseren ook zeer bizar is. Mannen in het hemelsblauw, kanariegeel, wit of vuurrood met een bonte verscheidenheid aan hoofddeksels bevolken de tempel die er van binnen uitziet als een fondanten suikertaart. Grote groepen vrouwelijke volgelingen komen via een speciale ingang gescheiden van de mannen binnen. Met zijn allen zijn ze vier keer per dag in de weer met dit toneelstukje. Alles met als doel eenmaal de spiraal van het steeds maar weer reïncarneren te doorbreken. Dan hebben wij, atheïsten, het toch heel wat eenvoudiger. Eenmaal leven en klaar.
Na ons geestelijk verrijkt te hebben zetten de gruwelen van de Vietnamoorlog ons weer met beide benen op de grond in de harde werkelijkheid. Bij Cu Chi laten we eerst ons groepje vertrekken om daarna met een privé gids de Vietcong tunnels en allerlei fijne valkuilen en boobytraps te bekijken. De variëteiten waarop de vijand gruwelijk aan zijn eind kon komen zijn legio, daarin waren de Vietnamezen erg creatief.

Terug in Ho Chi Minh City nemen we met pijn in het hart afscheid van de stad en ons geliefde Saigon Café. Het zit er zoals elke avond weer vol met de vaste kern geflipten, enigszins ontspoorde Amerikanen die hier een nieuw leven zijn begonnen nadat ze na de oorlog zijn blijven hangen of alsnog uit Amerika zijn teruggekomen. Wij ontmoeten een ex-politieman uit Minnesota die nu maïs- en popcornboer in Vietnam is. Hij verklaart ons zijn succes in dit communistische land, met dollars is ook hier alles mogelijk. En hij orakelt nog even door over hoe fout zij, de Amerikanen, waren met Agent Orange maar hoe fout de Vietnamezen nu zijn met hun pesticiden. Onze ex-politieman ziet geen verschil. En zo blaten en zuipen deze heren zich door de avond heen terwijl ze zich laten omringen door jonge meiden die best even op het terras een goede massage willen geven. Het belooft veel voor de toekomst.

DAG 9 – NHA TRANG

We verlaten het zuiden en beginnen aan onze lange trek naar het noorden. Voor vandaag betekent dat de hele dag in een bus. Alles is hier in Vietnam georganiseerd voor toeristen dus kunnen we eenvoudig via het ons bekende reisbureautje met een busje naar Nha Trang. Halverwege worden we even gelucht en kunnen we wat eten tijdens een tussenstop, daarna volgen we weer de kustlijn. Langzaam neemt de mensenstroom op brommers af.
In de badplaats Nha Trang nestelen we ons in het mooie Phu Quy hotel (met dakterras).

Aan zee moeten er natuurlijk zeevruchten op tafel komen dus laten we heerlijke garnalen aanrukken. En zoals het een goede badplaats betaamd heeft Nha Trang toeristencafés waar het mogelijk is om cocktails te bestellen in een emmertje. Zo moet het op Ibiza ook ongeveer zijn. De jongeren in nonchalante strandkleding doen in ieder geval hun uiterste best.
Morgen gaan we snorkelen. Natuurlijk weer via een tour want veel andere opties zijn er niet in Vietnam.
DAG 10 – NHA TRANG

Het boottochtje biedt allerhande vermaak. Een zeer jolige gids, bemanningsleden die hun hand er niet voor om draaien om zichzelf snel te transformeren tot een rammelend muziekgroepje en als klap op de vuurpijl, een drijvende bar. Het snorkelen moet dan ook meer gezien worden als een voorprogramma voor de “enerverende” feestelijkheden die later op de boot volgen.

Toch is het voorprogramma de moeite waard. Er liggen weliswaar nog meer partyboten voor anker met hordes mensen in het water. Maar onder water zwemmen prachtige vissen en is er genoeg te ontdekken.
Maar dan wordt de boot omgetoverd tot een eetzaal met een groot buffet. De bemanning zingt ter begeleiding en na de maaltijd is het happy hour. Iedereen mag met een zwemband het water in terwijl de gids met zijn drijvende bar Vietnamese wijn schenkt. Het is allemaal zo volstrekt idioot dat het daardoor weer leuk wordt.
Na een bezoek aan een strandje en een vissersdorpje waar de vrouwen in ronde manden roeien zit de cruise er op.

’s Avonds proberen we weer bij te komen van de vermoeienissen door opnieuw heerlijk te eten. In Vietnam blijkt dat erg gemakkelijk. Overal is het eten voortreffelijk. Zonder rare ingrediënten of pikante sausen. In het Rainbow café leeg ik nog maar weer eens een emmertje.

DAG 11 – NHA TRANG

Even weg van het budget- en rugzaktoerisme. Per slot van rekening horen we zo langzamerhand tot de gegoede middenklasse. Bij strandclub La Louisiana vleien wij ons neder in een strandstoel om daar slechts af en toe vanaf te komen voor een verfrissende duik in de glasheldere turkooizen zee. Nu en dan laten we een cocktail aanrukken en voor de rest laten we de zon, of eigenlijk de parasol, het werk doen. Morgen wacht het harde reizigersleven weer. Dan is het sprookje uit en wacht ons om 6 uur ’s morgens de 10 uur durende busrit naar Hoi An.

DAG 12 – HOI AN

Hadden we het eerder over een 10 uur durende busrit? Was het maar waar. Om zes uur ’s morgens krijgen we nauwelijks tijd om ons ontbijt weg te werken maar tijdswinst blijkt dat ’s avonds niet opgeleverd te hebben. En dan gaan we op weg voor een ellenlange busrit in een slecht geveerde bus. Gelukkig is er wel genoeg beenruimte. Overal op de route zijn ze met de weg bezig en berg op ontbeert de bus vermogen. Dus het lukt maar niet om boven de 50 km per uur te raken. De buschauffeur maakt pas een eerste stop om 11.30 maar ook dat mag niet baten. Om 16.00 is de bus kaduuk. Men gaat met lange stukken ijzerdraad aan de slag om het een en ander onder de bus aan elkaar te knopen. Terwijl er een varken voorbij komt in een eenpersoonshok op wieltjes achter een fiets wachten wij inmiddels al een uur. Terwijl de avond invalt en we eindelijk weer rijden lijkt er geen einde te komen aan de odyssee. Pas om 21.30 bereiken we het beloofde land, Hoi An.
Veel te kiezen is er op dit late tijdsstip niet dus het is zaak om snel een restaurant te vinden. Maar tot overmaat van ramp loopt de ervaren kaartlezer steil de verkeerde kant op. Toch lukt het ons uiteindelijk om én een maaltijd én, in een café, 2 gin-tonics naar binnen te werken.

DAG 13 – HOI AN

Hoi An voelt zich meer bijzonder dan de rest van Vietnam. Hier moet je van tevoren een ticket kopen om in de attracties van het stadje binnen te mogen. Een ticket is goed voor vijf bezienswaardigheden. Een museum, een oud huis, een tempel, een hal ter samenkomst van de partij plus één highlight naar keuze. Nu moet worden toegegeven dat Hoi An speciaal is. Het heeft de verwoestingen van de oorlog door haar ligging grotendeels ontlopen en heeft daarom haar authentieke sfeer behouden. Als onze ticket vijf perforaties heeft gaan we al het moois nog een keer bekijken vanaf een bootje. Maar het is vandaag zo warm dat we deze minicruise vrij snel weer afbreken om niet gebraden te worden.

Na al deze culturele hoogtepunten vinden we dat we aan het eind van de middag wel een bezoekje aan het strand hebben verdiend. We huren twee fietsen en crossen naar het 5 kilometer verder gelegen strand. Hier is het een gezellige boel want ook de Vietnamezen hebben massaal besloten tot een verkoelende namiddagduik.

Het badpak heeft hier nog niet echt zijn intrede gedaan, men gaat half gekleed te water maar de kentering is in aantocht. Omdat het water een heerlijke temperatuur heeft stuiteren ook de kleintjes zonder voorbehoud het water in. De strandstoelhoudsters doen hun best om ons in hun deelgebiedje te krijgen. De stoel is in principe gratis maar er wordt dan wel verwacht dat je iets van de menukaart bestelt. Ze hebben zeebanket in de aanbieding. We gaan een bordje schelpen proberen en dat blijkt een uitstekende keus. Zo lekker hebben we ze nog nooit eerder gegeten. Ze zijn gegrild en worden geserveerd met peper en zout dat je met citroen kunt aanlengen tot een overheerlijk dipsausje.
Na dit uitstapje leveren we de fietsen weer in in Hoi An en is het tijd voor een andere Vietnamese specialiteit. Het maken van kleding. Mijn vrouw laat zich van binnen en van buiten opmeten om een paar pakken te bestellen. Morgen zijn ze klaar.
We besluiten deze zondag met vis, gegrild in bananenblad, met gembersaus en daarna een gin-tonic in een café.

DAG 14 – HOI AN

We hebben een tripje geregeld naar My Son waar ruines van de Cham staan. Helaas hebben de Amerikanen ook hier weer hun verwoestende werk grondig gedaan zodat er nog maar één plukje gebouwen in redelijke staat verkeerd. Maar zelfs hier is het echt zoeken naar mooie beelden en muurversieringen.

Om 2 uur moeten we de kleding ophalen maar het is ondanks het langdurige maat opnemen nog niet helemaal perfect. Ze hebben de lengte van de rug van mijn vrouw toch echt te lang ingeschat. Pas om 9 uur ’s avonds is het redelijk op maat. Verder veranderen heeft ook geen zin meer, dan is het beter om het eventueel zelf te doen.

De middag brengen we natuurlijk door de goede ervaringen van gisteren weer op dezelfde wijze door; fietsje, strand, schelpen en een stoel. De Vietnamese invasie aan het eind van de middag is ook weer hetzelfde.
Voorlopig wil het geld nog niet echt snel opraken dus gaan we maar eens duur uit eten en gooien er een fles wijn tegenaan. En dat spoelen we later met een gin-tonic weer weg.

DAG 15 – HUE

Een busrit met sightseeing naar Hue. De eerste stop is al na een half uur bij de zogenaamde Marmeren Bergen. Maar de stop is maar 30 minuten dus entree betalen en rond de berg wandelen heeft geen zin. De bedoeling van de stop lijkt ook meer te zijn dat je de stalletjes met marmeren rommel bekijkt en het liefst de portemonnee trekt om wat van die kitsch aan te schaffen.
Via de Hai Van pas, een prachtig hoog uitzicht op een baai met zee en strand, verder richting Hue. De volgende stop is bij een strand. En wij zijn er volledig op voorbereid. In een oogwenk hebben we onze zwemkleding aan en plonzen in zee. En dat is meer dan nodig om mijn voetzolen af te koelen die bijna verschroeit zijn op het bloedhete zand.
In Hue nemen we gelijk het hotel waar de bus ons voor af zet. Het ligt mooi centraal en zo kunnen we de middag gebruiken om de verboden stad te bezoeken. En het begint een afgezaagd verhaal te worden maar ook in deze verboden stad hebben de Amerikanen hun werk grondig gedaan. Er zijn nog net voldoende details aanwezig om je met heel veel fantasie voor te kunnen stellen hoe mooi het ooit moet zijn geweest.

Hier en daar prachtig mozaïek van gebroken aardewerk. We mogen alles twee keer bekijken omdat mijn vrouw per ongeluk het fototoestel opent zodat alle “wereldfoto’s” opnieuw genomen moeten worden.
Het diner is voor het eerst teleurstellend. Wel goedkoop. Gelukkig vinden we opnieuw een café waar ze gin-tonic verkopen om het leed iets te verzachten.
Onze zeer langzaam Engels sprekende hotelier heeft ondertussen treintickets naar Hanoi voor ons geregeld. Helaas geen bed maar een soft-seat. Het wordt afwachten hoe zacht we daarin zullen slapen. Maar het is altijd beter dan 20 uur in een bus.

DAG 16 – HUE

Met een “drakenboot” de Parfum rivier op. Kan het poëtischer? De eerste stop is bij de Thien Mu pagode en daarna staan er verschillende keizerlijke tombes op het programma. In tegenstelling tot de rest van Vietnam zijn ze hier zeer goed op de hoogte van de waarde van westerse deviezen. Bij elke tombe een entree van tien gulden. Dat schiet lekker op als je er met zijn tweeën drie “doet”. Tel daarbij de kosten van de brommertaxi die we twee keer moeten nemen en het gat in onze dag begroting komt al snel in zicht.

Gelukkig krijg je wel waar voor je geld. Het blijken de mooiste complexen die we tot nu toe in Vietnam gezien hebben. De tombe van Tu Duc is prachtig gelegen aan een grote vijver en is zeer uitgestrekt.
De tombe van Khai Dinh is nog niet zo oud en daarom helemaal intact met prachtig mozaïek werk. Buiten voor de tombe staan de stenen wachters, paarden en olifanten op een rij klaar om de heerser eer te bewijzen.

De tombe van Minh Mang is het slechts onderhouden. Alle gebouwen liggen in een kaarsrechte lijn achter elkaar. De hitte is vandaag bijna ondraaglijk en hoe verder de dag vordert hoe groter de behoefte aan water wordt en hoe minder de behoefte aan nog een tombe. We laten het dus bij deze drie.
Bij een leuk restaurantje komen we ’s avonds weer wat op krachten. Ook spotten we nog een mooi boeddha-beeld maar over de prijs, 100 dollar, moeten we nog een nachtje slapen.

DAG 17 – HUE

De trein vertrekt om 16.25 dus we hebben nog wat tijd in Hue. We wandelen via de brug de rivier weer over en dwalen tussen de hoedjes door over de markt.

Varkens, naar adem happend in gevlochten manden, met hun trotse eigenaresses erachter vragen om een foto. De dames hebben gelukkig geen enkel bezwaar, er wordt zelfs nog even demonstratief een trek van een grote sigaar genomen.
In de oude wijk van Hue hadden we nog een aantal tempels willen bezoeken maar ze zitten allemaal dicht. Dan maar lekker lunchen ter voorbereiding op de lange treinreis.
Om half vijf vertrekken we in vliegende vaart. De soft seats zijn redelijk en we worden zowaar verwend met een diner, type vliegtuigvoedsel. Daarna doen we met onze hiervoor speciaal meegenomen opblaaskussens een poging om wat te slapen.

DAG 18 – HANOI

Om 5.00 denderen we het station van Hanoi binnen alleen veel verder komen we niet. Voor het station heeft zich een zwembad gevormd van ca. 40 cm. diep, zover het oog reikt. En het regent ondertussen vrolijk door. Staat heel Hanoi blank? Is dit een buitje of de zondvloed? Niemand die het weet of informatie kan verschaffen. We wachten maar gelaten af terwijl Vietnamezen hun brommers verzuipen in het water.

Om 10.00, na uren verwachtingsvol staren naar het water is het water tot 20 cm. gezakt. We besluiten een poging te wagen en gelukkig wil een cyclo ons daarbij helpen. Terwijl wij onze best doen om de rugzakken droog te houden blijkt twee straten verderop al geen enkele sprake van overstroming meer te zijn. We halen opgelucht adem. We zijn niet weer eens in een catastrofe verzeild geraakt. We vinden een leuk hotel en proberen bij te komen van deze opwindende ochtend.
’s Middags regelen we bij Handspan Travels een 8-daagse trip naar de minderhedenbevolking in het noordwesten én een 3-daagse trip naar Halong Bay en Cat Ba eiland. Hierdoor zijn we meteen bijna door al ons geld heen. Nu maar hopen dat het weer onze uitgaven niet wegspoelt.

We lopen nog even door de oude wijk van Hanoi en naar het Hoan Kiem meer maar door de treinreis hebben we een kleine jetlag waardoor we ons terugtrekken in het hotel met televisie.
’s Avonds is er in het restaurant waar we eten traditionele muziek te horen. Drie meisjes zingen en musiceren. Twee met eierdopjes en één met een kruising tussen een steelgitaar, zingende zaag en termin.

DAG 19 – HANOI

Ons Anh Dao hotel heeft zelfs een ontbijtbuffet bij de prijs inbegrepen dus dat laten we ons goed smaken. We willen vandaag de tempel van de literatuur bezoeken maar als we een flink eind gelopen hebben stuiten we weer op een water barrière. Ook een cyclo brengt ons deze keer niet naar drogere gronden. De tempel zal moeten wachten. Dan maar een wandeling door de oude wijk. Dat is bijzonder omdat elke straat zijn eigen specialiteit heeft. De ene straat herbergt de grafsteenhouwers, de andere de smederijen. Verder straten met tin slagers, kruidenverkopers of winkeltjes met boeddhistische artikelen. De laatsten hebben zelfs nepgeld voorhanden om als offer te verbranden. Blijkbaar voordeliger dan echt geld in de fik steken.

’s Avonds bezoeken we de watermarionetten. Een soort poppenkast op het water. Aan de zijkant zit een orkestje die de scènes begeleidt. Het is allemaal erg mooi gedaan. Het hele Vietnamese leven van alledag, met al zijn legendes trekt voorbij. Draken, vissen, gouden schildpadden, zwemmende kinderen of roeiwedstrijden. Van alles duikt er op uit het groene water. En ten slotte de poppenspelers zelf.

DAG 20 – MEI CHAO

Om 7 uur staat er een legergroene Russische jeep voor ons hotel. Die moet ons acht dagen door het noordwesten van Vietnam gaan brengen. De chauffeur is net uit de luiers en de gids is ook niet erg veel ouder. Hun eerste proeve van bekwaamheid doorstaan ze goed als we al in Hanoi allerlei omwegen moeten nemen om de nog steeds ondergelopen straten te omzeilen. Even later rijden we de bergen in. Vandaag is het niet al te ver. Tegen de middag komen we aan in een dorp, gebouwd op palen, in de buurt van Mei Chao. Hier blijven we tot morgen. We logeren op de eerste verdieping. Een totaal lege ruimte met een bamboe vloer.
Na de lunch maken we een wandeling door het dorp en de omliggende rijstvelden. Voor toeristen is er allerlei “traditionele” kleding te koop. Zelf lopen de mensen, op wat ouderen na, in moderne spullen. De sfeer is van een bergdorp waar de tijd heeft stil gestaan maar schijn bedriegt. Men is van alle comfort voorzien. WC en douches, de toerist hoeft niets te missen.

Na een “Japanse” maaltijd, aan een laag tafeltje zittend op de vloer eten, is er nog een aanbod van traditionele zang en dans. Maar de prijs is ver van traditioneel dus dat laten we maar aan ons voorbij gaan. Vanuit ons raam kunnen we trouwens zien hoe toeristen mee moeten doen met duffe dansjes dus we zijn blij toe.
Terwijl ons muskietennet zwart ziet van de insecten kruipen wij er maar onder.

DAG 21 – TUAN GIAO

Kletterende regen wekt ons uit onze dromen maar gelukkig zet het niet door. Wel is door de regen de eerste etappe naar Son La erg mistig en moeten we de beloofde prachtige uitzichten in de bergen missen. Nu is het slechts zaak dat de chauffeur niet zo’n uitzicht binnenrijdt.
Na de middag worden we ruimschoots schadeloos gesteld met verbluffende landschappen. Onderweg moeten onze gidsen nog wat smeergeld betalen aan een politieagent. De man controleert zelfs de richtingaanwijzers, iets wat hier in de bergen, zonder zijstraten of tweebaanswegen, nimmer gebruikt wordt. Ook rijdt hij een stukje. De hele poppenkast is bedoeld om de corruptie enig cachet te geven. De chauffeur weet het ook van tevoren, het is al bij de prijs inbegrepen. 2 Dollar wil deze communistische diender.
Als we in de buurt van Tuan Giao komen zien we steeds meer mensen die door hun traditionele kleding te onderscheiden zijn als lid van een bepaald bergvolk. Hier hebben de vrouwen prachtige doeken op het hoofd en dragen bloesjes met zilveren sluitingen. Op hun fiets komen ze de berg af zeilen.

En in Tuan Giao is het helemaal een kleurrijk spektakel want er is een kleine markt. Een aangezien wij hier de enige twee toeristen zijn trekken wij ook veel bekijks. Op de markt zijn te koop: rupsen, kakkerlakken en krabben, allen voor de BBQ.

Met de jeep worden we ’s avonds 500 meter verder bij een restaurant afgezet waar we netjes een kamertje achter in de hoek krijgen. Of ze willen ons uit het zicht hebben of ze denken dat wij erg op onze privacy gesteld zijn.
Na het eten vinden we nog een cafeetje in een tuin waar we met een jongen het leven in verschillende culturen bediscussiëren onder het genot van een plaatselijk rijstwijntje.

DAG 22 – TAM DUONG

We moeten vroeg weg om vóór de grote vrachtwagens bepaalde slechte weggedeeltes gepasseerd te zijn, daarom brood met tonijn uit het vuistje als ontbijt. Direct buiten het dorp ligt meteen het grootste probleem. Een weggeslagen weg met diepe sporen in het zand maar als we die horde eenmaal genomen hebben valt het verder wel mee. We hebben mazzel dat het niet heeft geregend dus zijn er geen onoverkomelijke barrières ontstaan. Toch doen we 5 uur over een kleine honderd kilometer maar gelukkig is het uitzicht prachtig. Kleine dorpjes en felgroen rijstvelden op de hoge berghellingen.

Na de lunch in Lai Chao wordt de weg minder spannend maar wel veel slechter. Een urenlange hobbelrit naar Tam Duong. En als beloning blijken daar, bij aankomst, de hotels vol. Onze gids wil bij het vallen van de avond door naar Sapa maar dat zien wij na een hele dag rijden niet zitten. Wij vinden dat hij maar wat beter zijn best moet doen bij de hotels. We hadden namelijk kamers gereserveerd. Bij hun tweede poging lukt het ze inderdaad om iets te ritselen.
We zijn helaas te laat aangekomen om de hier aanwezige bergvolken goed te aanschouwen maar we kunnen wel heerlijk eten en bijkomen. Morgen naar Sapa is vroeg genoeg.

DAG 23 – SAPA

Nog twee uur stuiteren en dan eindelijk de verharde weg naar Sapa. In Sapa is het toerisme al tot volledige wasdom gekomen. Overal word je aangeklampt door in klederdracht gestoken meisjes of vrouwen die je iets willen verkopen. De klederdracht zelf is weer heel anders dan we eerder onderweg hebben gezien. De H’mong kleden zich in het zwart-blauw en de vrouwen hebben een brede zwarte stoffen ring op hun hoofd waar ze hun haar in stoppen. Ook de mannen dragen traditionele kleding. Op weg naar Sapa zagen we ook nog andere volken, waar de vrouwen een soort zilveren boterkuipje op het hoofd hadden maar die hebben we helaas hier nog niet teruggezien.

Na de middag beginnen we, weer met een nieuwe jongen als gids, aan een driedaagse wandeltocht door het gebied rond Sapa. Wat dan de functie is van onze eigen gids wordt steeds onduidelijker. Waarschijnlijk het zitten naast de chauffeur in de jeep.
Wij wandelen al snel over de smalle dijkjes van de rijstvelden en het duurt niet lang of we staan tot onze enkels in de modder naast die dijkjes. Morgen gaan we vragen om wat bredere weggetjes want op deze manier loop je alleen maar naar de grond te staren om te zien waar je je voeten moet neerzetten.
De plek waar we overnachten zou ook een minderheden dorp zijn maar juist door hun woning aan toeristen te verhuren hebben ze onze leefstijl al een beetje aangenomen.
Met nog twee Nederlanders en een Australische Vietnamese zitten we nog een tijdje buiten te kletsen en dan gaan we maar vroeg naar bed want meer is er niet te doen.

DAG 24 – SAPA

Voor het eerst is er geen ontsnappen aan. Noedelsoep voor het ontbijt. Het is lekker maar toch gaat onze voorkeur uit naar iets anders voor ontbijt.
Vandaag nemen we gewoon een fatsoenlijke weg om te lopen en zo kunnen we eindelijk ervaren hoe fantastisch het uitzicht op de berghellingen is, met de bizarre lappendekens van rijstvelden. Op de steile hellingen zijn overal mensen aan het werk. Hoe ze het volhouden in de hitte is een raadsel. Wij lopen al snel onder de bescherming van onze paraplu’s.

Na de lunch moeten we ons in een heftige afdaling storten naar een dorpje in de vallei en deze weg is zo lastig dat we nu al besluiten dat we die morgen niet weer omhoog gaan doen. Het dorpje heeft een voordeel, het ligt aan een rivier dus niet veel later laten we onze dampende lijven afkoelen in het snel stromende water. Het komt heel dicht in de buurt van een jacuzzi.
We logeren weer bij een familie thuis. Terwijl het dorpsleven zijn gangetje gaat met jongetjes die waterbuffels of colonnes eenden hoeden en meisjes voorbij komen met grote manden met brandhout wordt ons een heerlijke maaltijd voorgezet. Het is zoals vaak veel te veel maar we weten dat de resten echt niet weggegooid zullen worden.

Voor nachtelijk vertier moet je hier niet zijn en zelfs een koud pilsje behoort niet tot de mogelijkheden want er is geen koelkast. Aan onze gids leggen we nog eens uit dat we niet op zoek zijn naar gevaarlijke uitdagingen of avonturen dus dat hij zijn gevaarlijke richels en steile wanden mag bewaren voor zijn volgende slachtoffers. Wij zijn meer dan tevreden met rustige wandelingen waarbij we iets van de plaatselijke leefstijl kunnen opsnuiven.

DAG 25 – SAPA

De Minsk motoren zijn gereserveerd voor de terugtocht naar boven dus hebben we na de bananenpannenkoek met honing nog rustig de tijd voor een uurtje dobberen in de rivier. Terwijl wij dobberen doen de vrouwen uit het dorp de was of zichzelf.
Ook de tocht achter op de motoren is geen makkie. De weg is niet best en op sommige plekken weggeslagen. Maar altijd nog beter dan in de zinderende hitte naar boven klauteren. ’s Middags zijn we terug in Sapa waar we dankbaar gebruik maken van de badgelegenheid in onze hotelkamer.

De markt in Sapa is al erg leuk. Net voor de grote instroom van toeristen morgen hebben we nu alle kans om de verschillende bergvolken goed te bekijken. Vooral de in het rood gehulde Dao vrouwen met hun geschoren wenkbrauwen, kale hoofden en gouden tanden zijn erg bijzonder. Ze hebben bijna iets buitenaards.

Voor anderhalve gulden tikken we zomaar een flesje appelwijn op de kop en zo kunnen we vanaf een minuscuul terrasje de souvenirs verkopende vrouwen aan ons voorbij laten trekken. Het lijkt zowaar wel een strandboulevard in Zuid-Europa.
’s Avonds dineren we samen met een Australische en een Nieuw Zeelander die we onderweg zijn tegengekomen. Na het eten bezoeken we nog een klein optreden van a capella zingende H’mong en Dao meisjes en als de stroom uitvalt zorg ik met mijn zaklantaarn persoonlijk voor de belichting.
Dan barst de regen echt los en al snel valt in ons hotel de stroom ook uit terwijl het water zich van de trappen stort. Geen TV, geen licht. Bedtijd.

DAG 26 – BAC HA

Ook om 5.30 nog steeds geen stroom dus grabbelen we in het donker onze spullen bij elkaar en gaan in de regen op pad.
Het blijft regenen met als gevolg dat we een van de kleurrijkste markten die we ooit gezien hebben, die van Cau Cau, bekijken terwijl we tot aan onze enkels in de blubber staan. Maar het is zo fantastisch dat we de kleiklompen voor lief nemen. Het is een markt van de zogenaamde bloemen H’mong, werkelijk alle kleuren knallen je tegemoet.

De regen zorgt er wel voor dat het geen lang bezoek aan de markt wordt met als gevolg dat we vroeg in ons hotel in Bac Ha zijn. En in Bac Ha is werkelijk niets te doen of te zien hoezeer we ook ons best doen met wandelingen door het dorp. Het wachten is op weer een markt, morgenvroeg.

DAG 27 – HANOI

We zijn vroeg op de markt aanwezig en zo kunnen we mooi zien hoe langzaam vanuit de omtrek de mensen toestromen en de markt bevolken. Net als gisteren in Cau Cau is het weer één groot defilé van spetterende kleuren alleen hoeven we ons deze keer niet voort te bewegen door de zuigende modder.

Rond tien uur, als er weer een foto rol vol is, nemen we afscheid van de minderheden in het noordwesten en beginnen een lange rit van 350 kilometer terug naar Hanoi. En om zeven uur, na een geweldige hoosbui voor Hanoi met 0% zicht, zijn we terug in ons Anh Dao hotel. Een geweldige kamer, TV én ontbijtbuffet morgen.

DAG 28 – HALONG BAY

Maar tijd om lang te genieten van de geneugten van het hotel is er niet. We moeten weer op excursie. Drie dagen naar Halong Bay. En weer eens met een nieuwe groep mensen in een bus. Het weer is niet geweldig maar klaart precies op tijd op als we in Halong Bay City aankomen. Eerst een heerlijke lunch met garnalen en inktvis en dan de baai in met een grote boot. Al snel varen we tussen de beroemde rotsen die overal uit het donkergroene water steken. Een van de rotsen herbergt een grot maar wij, als verwende toeristen, hebben al veel mooiere gezien. Een mooier zwembad dan tussen de rotsen van Halong Bay bestaat er echter niet. En met een hoge boot als duikplank kan het helemaal niet meer stuk.

Als het donker wordt gaat het anker uit en is de boot een drijvend hotel. Tijd voor het diner en weer eens kennismaken met nieuwe mensen, vragen waar ze vandaan komen en welke reizen ze gemaakt hebben. Als we de whisky buiten op het dek soldaat gemaakt hebben gaan we op zoek naar onze kooi.

DAG 29 – CAT BA

Uit het raam zo het water in, een handiger bad is er niet. Het wordt helemaal top als na het afdrogen een bordje muesli fruit ontbijt wacht, hoewel mijn vrouw een andere mening is toegedaan. Om half negen checken we in in een hotel op Cat Ba eiland. Enkele idioten vertrekken al snel in de stromende regen voor avontuurlijk vallen en opstaan op een modderige berg maar wij kijken vanaf een balkon naar de activiteiten in de haven. Taxibootjes varen af en aan om de scheepslieden van en naar hun boot te brengen.
In Cat Ba is het toerisme nog maar mondjesmaat van de grond gekomen. Wel veel hotels maar verder helemaal niets. Na de lunch lopen we via een lange loopbrug langs de rotsen naar een prachtig strandje en in de loop van de middag begint zowaar de zon te schijnen.
’s Avonds gaan we dansen in de plaatselijke disco’s. De eerste heeft leuke showdansers maar weinig publiek. En de muziek staat in de repeat stand zodat voortdurend dezelfde nummers voorbij komen. Maar bij de buren is het leuker. Nadeel is wel dat in deze hitte dansen overeen komt met douchen met de kleren aan. Dat wordt morgen een dag stinken want de rest van onze kleren ligt nog in Hanoi.

DAG 30 – HANOI

Op de terugreis van Cat Ba eiland is het ons vergund om nog één keer zo’n heerlijke duik te nemen tussen de rotsformaties van Halong Bay. In een chique ambiance lunchen we daarna ter afscheid van de excursie en om 17.30 zijn we terug in Hanoi. Met twee Fransen wisselen we adressen uit met de afspraak om elkaar te bezoeken, zij komen uit Bretagne. Daarna gaat ieder zijns weegs.
Als we ’s avonds een restaurant zoeken komen we ook nog de Duitse grimeuses tegen die we aan het begin van de vakantie in de Mekong delta hebben ontmoet dus nog meer adressen en ervaringen uitwisselen. Ondertussen eten we ter afwisseling in dit land van de rijst een heerlijke maar zeer prijzige pizza.
Onze whisky van het vliegveld is op dus vanavond moeten we improviseren. In een buurtwinkeltje tikken we een fles imitatie wodka van Vietnamese makelij op de kop plus Vietnamese sinaasappelsap. Het mix-resultaat is niet slecht.

DAG 31 – HANOI

Een stadswandeling door het deze keer eens niet ondergelopen Hanoi. We wandelen eerst naar het mausoleum van Ho Chi Minh. Het is gelegen aan een prachtig, van Beijing en Moskou bekend, paradeterrein. De mummie van oompje Ho laten we voor wat hij is en we gaan door naar de tempel van de literatuur. Maar het zijn niet de bezienswaardigheden die Hanoi leuk maken, het is de stad zelf. De ene keer kleine drukke straatjes en de andere keer brede Franse boulevards met bomenrijen en koloniale villa’s.
Veel te shoppen is er ook niet in Vietnam. Wat prullaria is uiteindelijk de schrale oogst. We zien nog wel een prachtige armband maar deze is bezet met grote stukken ivoor dus dat is moreel niet verantwoord, anders mogen we niet meer op Groen Links stemmen. Misschien dat we in Bangkok nog wat verborgen schatten kunnen vinden.

DAG 32 – BANGKOK

Met de airport taxi nog éénmaal tussen de brommers door en dan op weg naar Bangkok. Van vervelende ambtenaren waar in de Lonely Planet nog voor wordt gewaarschuwd is op het vliegveld geen spoor te bekennen dus gaan we soepeltjes langs de formaliteiten en vliegen naar Thailand.
In de hoofdstad nemen we een taxi, huren dan een tuk-tuk en doen in 2 uur 3 tempels. Tempels waar we nostalgische herinneringen aan hebben; de Wat Mahattat, toen een prachtige inwijdingsceremonie, nu leeg (maar de gouden Boeddha galerij blijft indrukwekkend), dan de Wat Phra Keo, net zo mooi als toen, alleen gaan nu net de deuren dicht en ten slotte de Wat Po, waarvan we eigenlijk niet meer wisten dat het zo’n prachtig complex was. De zaal van de liggende Boeddha wordt gerestaureerd en staat in de steigers maar toch is de het een magnifiek gezicht om de reus met zijn enorme, rijk bewerkte voeten weer te zien.
Tuk-tuk chauffeurs zijn nog steeds op jacht naar benzinecoupons die ze krijgen als ze toeristen afleveren bij zijde- of juwelierswinkels. En aangezien we nog tijd hebben vinden we het prima. Voor 100 dollar kopen we zowaar twee mooie ringen zodat de dag van de chauffeur helemaal niet meer stuk kan want hij krijgt een percentage van het verkoopbedrag in benzinecoupons uitgekeerd.
In de drukke toeristenstraat Khao San Road, dat een beetje op een Spaanse costa is gaan lijken, werken we nog een toeristenhap weg en dan is, 11 uur later op Schiphol, Zuid Oost Azië weer heel ver weg.

BEKIJK OOK: THE STATE VISITS – TRIBES

BEKIJK OOK: THE STATE VISITS – WORLD HERITAGE SITES

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.