2000/2001 MALI

2000/2001 MALI

DAG 1 – SCHIPHOL

Kerstavond. Rond vier uur in de middag gaat het sneeuwen en als we vertrekken rijden de eerste kinderen sleetje door de straat. De trein is leeg als hij door het witte landschap zoeft. In het hotel op Schiphol zien we een oude studiegenoot, alias de Neus, voor de zoveelste keer in een TV quiz. Dit keer probeert hij Weekend Miljonair te worden. Helaas is de ontknoping pas volgende week.

DAG 2 – BAMAKO

De vlucht is ondanks de vele waarschuwingen voor turbulentie redelijk rustig. Overstappen in Parijs betekent een lange wandeling door de moderne catacomben van vliegveld Charles de Gaulle.
Bamako heeft geen witte kerst, Bamako is warm. We zijn meteen weer in het “vakantiegevoel” als er bij de taxi’s stevig onderhandeld moet worden. Vanwege de kerst of de ramadan is er geen bank open dus we moeten Franse francs in het hotel wisselen om de chauffeur te betalen wat het nog ingewikkelder maakt. Met ons mee in de taxi ging onze eerste “gids” die teleurgesteld aftaait als we hem niet voor zijn “bemiddeling” wensen te betalen. Hij wil zelfs zijn visitekaartje terug.
Hoewel we vaker in Afrika geweest zijn is de cultuurshock elke keer weer enorm. Een hoofdstad van een land die totaal niets voorstelt. Naast een sporadische geasfalteerde weg in Bamako is de rest een grote zandbak.
In onze kamer wemelt het van de muggen en als we onder ons muskietennet liggen te zweten dient zich het volgende probleem aan, geluidsoverlast. De airco brult en vanaf de naastgelegen minaret worden tot diep in de nacht boodschappen naar de gelovigen gestuurd. Vroeg in de ochtend begint men vrolijk opnieuw.

DAG 3 – SEGOU

Gisteravond hadden we in salon de té Phoenicia al even tussen neus en lippen door geïnformeerd of zij ons misschien konden helpen met wat hoognodige wisseltransacties. Want de banken hier in Mali zijn dicht en blijven deze morgen ook dicht. Maar Phoenicia blijkt dus het ideale alternatief, een superbank. Eerst hebben ze slechts contant geld genoeg om 200 franc aan travellercheques te wisselen maar als ze even later een aantal dozen water hebben verkocht kan er nog eens voor 1000 franc gewisseld worden. En dat alles zonder wachttijden.
Wel een lange wachttijd is er voor de bus naar Segou. Als de bus er eenmaal is worden er namen afgeroepen. Degenen die het eerst een kaartje hadden gekocht mogen ook het eerst naar binnen. Wij dus. Een plek met uitzicht voor in de bus is onze beloning. Als we de stad uit rijden beginnen langzamerhand ook de eerste lemen dorpjes te verschijnen. En dan Segou, een lustoord naar Afrikaanse maatstaven. Prachtig gelegen aan de Niger, met lanen met bomen er langs en daarachter de koloniale villa’s van de Fransen. Veel toeristen ook. Daardoor is het eerste hotel van onze keuze vol maar het alternatief, een mooi hotel aan de rivier is ook niet slecht. We krijgen een mooie ruime kamer.

Als we voor het eten nog wat rondstruinen langs de rivier zien we veel inwoners van Segou daar hun toilet maken in de avondzon. Bij hotel L’Auberge hadden ze vanmiddag geen plaats meer maar dineren kan er wel, in de tuin. Ook nu is het er erg druk. Maar de heerlijke temperatuur ’s avonds maakt het heerlijk om buiten te zitten dus is het niet erg om te wachten. De Nederlandse winter is totaal vergeten.

DAG 4 – SAN

Door de gesloten banken was ons al duidelijk geworden dat het ramadan was. Vandaag is de laatste dag. En dat betekent een jour de fete. Iedereen heeft vrij en loopt op zijn paasbest rond. Voor ons is het minder feestelijk want waarschijnlijk is er geen vervoer naar Mopti. Heel misschien na de ochtendgebeden. Bij het busstation vertelt een werknemer op cowboylaarzen ons dat we gewoon rustig moeten wachten op wat komen gaat, of niet. Wij wachten dus braaf de hele morgen. Er vertrekt één bus naar Bamako maar dat is alles. ’s Middags doet zich de mogelijkheid voor om met nog een aantal gestrande toeristen een busje te huren. Na veel onderhandelen vertrekken we toch nog uit Segou. Samen met een Fransman met zijn Afrikaanse vriend en een Franse familie met twee kinderen. Tot San gaat alles voorspoedig. De chauffeur probeert onderweg nog wat extra passagiers in zijn bus te laden maar wij weigeren ook maar een millimeter opzij te bewegen want het tarief dat we hebben moeten betalen was hoog genoeg om recht te hebben op alle zitplaatsen in de bus. Aangekomen in San is het nog volop feest. Iedereen paradeert chique uitgedost door de straten en de kinderen poseren graag in hun mooie kleren.

Voor ons is het feest over in San. De bus houdt er mee op. Noodgedwongen moeten we hier, samen met de Franse familie, een plek zoeken voor de nacht. In een hotel langs de weg. We belonen onszelf voor de geleden ontberingen met een steak met sperziebonen. Tijdens het eten krijgen we het intrigerende verhaal van de Fransen te horen. Ze hebben zulke goede zaken gedaan in het verleden dat ze nu in staat zijn om permanent met hun twee zoontjes de wereld rond te reizen. Ze verzorgen zelf onderweg het onderwijs aan hun kinderen en hebben er overduidelijk voor gekozen om zich niet te voegen naar de gewoonten van de huidige westerse maatschappij. Ziehier voldoende gesprekstof om een hele avond over door te bomen. Als er dan ook nog een prachtige sterrenhemel boven ons hangt zijn we bijna vergeten dat het ons weer eens niet gelukt is om Mopti te bereiken (zie reis uit 1994). Morgen dan eindelijk?

DAG 5 – MOPTI

Als de Fransen op een aanplakbiljet zien dat hun typische Dogonfestival een voor toeristen georganiseerd spektakel is maken ze linea recta rechtsomkeert naar Segou. En zo zijn we plotseling weer met zijn tweeën. In een winkeltje bij het hotel zijn mooie beelden te koop, we nemen ons voor er op de terugweg nog eens langs te gaan want nu is het nog een beetje te vroeg om al te gaan slepen.
De bus naar Mopti staat aangekondigd voor 12 uur dus gaan we op zoek naar een minibus die eventueel eerder vertrekt. En zowaar, we hebben geluk. Om 11 uur zitten we prinsheerlijk voor in een busje en gaan met gezwinde spoed eindelijk op weg naar Mopti waar ze al een dag in afwachting van ons zijn want we hebben in Nederland al een hotel en een trip naar de Dogon geboekt.

We vinden in Mopti ons hotel en gaan dan naar het Ashraf reisbureautje om verdere zaken met betrekking tot onze trektocht te regelen. Twistpunt zijn de kolanoten die we volgens hun voor de dorpsoudsten moeten meenemen. Ze willen ons een zak van 30 gulden aansmeren. Later op de markt kopen we een wat kleiner zakje voor een wat kleiner prijsje.
We ontmoeten twee Nederlanders die morgen hetzelfde tripje gaan maken en als we ’s avonds in een restaurant zitten is de kolonie helemaal compleet als er ook nog een groep van Sawadee aanschuift. Werkelijk een goudmijn voor de vele verkopers.
Laat in de avond gaan we in de hotelkamer nog alles bij elkaar zoeken want morgen mag alleen het hoogst noodzakelijke mee.

DAG 6 – KANI-KOMBOLE (PAYS DOGON)

Voor de ontberingen werkelijk gaan beginnen wil mijn vrouw zich ’s morgens nog even verwennen met een lekker kopje thee. Het is jammer dat een nest mieren de tuit van de theepot als onderdeel van hun gangenstelsel ziet waardoor het mierenthee is waarmee mijn vrouw verblijd wordt.
Met een personenauto rijden we het Dogongebied in. Het blijkt een route stofhappen te worden. Grote wolken zand zorgen ervoor dat we de rest van de dagen niet meer hoeven te proberen om onze kleren schoon te houden. Een groot gat, waar de chauffeur op volle snelheid doorheen knalt, zorgt ervoor dat we weer eens stil staan maar uiteindelijk arriveren we toch in het eerste Dogondorp Djiquebombo. We moeten meteen ons voorraadje kolanoten aanspreken om de oude mannen te trakteren en dan mogen we rondkijken. We zien verschillende opslagplaatsen voor graan en spullen (mannen en vrouwen hebben aparte gebouwtjes), we zien de residentie van de maraboe die er uit ziet als een reuzen-letterbak en de moskee.

’s Middags houden we een lange siësta waarbij Oumar, onze gids, ons voorziet van thee. Als het enigszins is afgekoeld lopen richting Kani-Kombole. Het laatste deel naar het dorpje betekent een flinke klauterpartij over de rotsen. Net voor het donker wordt komen we aan. Na het eten is er voor ons een slaapplaats beschikbaar op het platte dak onder de meest magnifieke sterrenhemel die we ons sinds lang kunnen heugen. We blazen onze kussentjes op en gaan sprakeloos liggen staren.

DAG 7 – KANI-KOMBOLE (PAYS DOGON)

Wakker worden op dit dakterras is sprookjesachtig. Het lemen dorp beneden en aan de zijkant de grote wand met hoog op de richels de overblijfselen van de oude Dogoncultuur. Langs deze wand zullen we de komende dagen van dorp naar dorp trekken.

In Kani-Kombole blijkt er een feest op stapel te staan dus besluiten we onze vierdaagse trip te verlengen tot een vijfdaagse zodat we vandaag langer hier kunnen blijven. In het dorp is een hardloopwedstrijd georganiseerd. Eerst bijten de volwassenen het spits af en daarna verdwijnen de kinderen in de stofwolken. Het hele dorp is uitgelopen om te kijken. Met op de achtergrond de prachtige lemen moskee van Kani-Kombole is het een mooi surrealistisch plaatje. Na de wedstrijd beginnen meisjes en vrouwen het graan te stampen. Een trommel drijft het ritme op. Het stampen gaat steeds sneller en gaat over in dansen. Ook de moderne wereld heeft zijn intrede gedaan want plastic fluitjes hebben hun plaats gevonden in de traditionele dansen.

Tegen de avond wordt er nog meer gedanst. De mannen voeren een soort strijd met de vrouwen van aantrekken en afstoten. De vrouwen mogen even in de kring meedansen om er daarna weer buiten gezet te worden. Wij moeten na alle festiviteiten nog 3 kilometer lopen naar het volgende dorp, Teli. In ons volgende onderkomen wordt de rust een beetje verstoord door opgeschoten jongeren die zich al bekwamen in hun toekomstige vak, toeristengids. Maar er ligt weer een prachtig dakterras op ons te wachten waar we het rijk alleen hebben.

DAG 8 – ENDE (PAYS DOGON)

Bovenop de rotsen bekijken we de oude graansilo’s van de Dogon, enkele nog met abstracte patronen op de muur. Hier vandaan hebben we een geweldig uitzicht op het Teli, onder aan de berg.

Als we weer beneden zijn gaan we op weg naar Ende. Een veel groter dorp dat al meer op toeristen is ingesteld. En hier zijn dus ook mooie dingen te koop zoals een prachtig masker. Het is een Dogonmasker met een naakte vrouwenfiguur er bovenop. Het schijnt zwangerschap te moeten stimuleren. Voor 80 gulden gaan we uitvinden of het bij ons ook werkt.

Met hetzelfde soort maskers voeren de mannen ook dansen uit. Het is weliswaar voor ons, de toeristen, maar dat maakt het niet minder interessant. En daarmee zijn we nog niet aan het eind gekomen van de attracties van Ende want het is ook nog marktdag vandaag. En op die markt is de kleurenpracht van de kleding van de mensen zo overweldigend dat het niet zou misstaan in een wasmiddelenreclame. We vinden een klein rotsje waar we prachtig uitzicht op de markt hebben en tevens ongestoord foto’s en filmopnames kunnen maken.
Het eten tijdens onze trektocht is simpel. Elke dag de keuze uit drie opties. Rijst, spaghetti of cous-cous. Telkens met een tomatensausje met ui en soms een verdwaald stuk taai vlees. Ter ere van oudejaarsavond zoeken we onze twee Nederlandse medereizigers op. Eerst gaan we bij hen op bezoek maar vanwege het lawaai verhuizen we naar ons tuintje. Maar zonder vuurwerk, oliebollen en oudejaarsconferentie is de avond erg lang en we redden het dan ook niet tot middernacht. Slapend trekken we 2001 binnen.

DAG 9 – BEGNIMATO (PAYS DOGON)

Elke dag wordt het een beetje warmer maar mijn vrouw kiest voor een lekkere verkoudheid. Vandaag hebben we een pittige wandeling voor de boeg dus vertrekken we vroeg. Halverwege lunchen we in een dorpje waarna we snel weer verder gaan want er schijnen veel toeristen op weg te zijn naar hetzelfde dorp.

Maar Begnimato blijkt boven op de rotsen te liggen dus met rugzak en masker omhoog klauteren schiet niet echt op. In Begnimato is het hoogseizoen. De een na de andere groep toeristen komt binnen en daarom worden de Dogonmaskers maar weer tevoorschijn gehaald om een dans voor de toeristen op te voeren. Boven op het dak lukt het ons om ons een beetje aan het strijdgewoel te ontworstelen en te genieten van het prachtige dorp op de rotsen.

DAG 10 – DOUROU (PAYS DOGON)

Van bovenaf op de rotsen bekijken we de uitgestrekte vallei die onder ons ligt. Ook het dorp zelf is erg mooi. Het huis van de maraboe is opgesierd met apenschedeltjes aan de muur. Maar ook vandaag staat er weer een flinke dagmars op het programma dus vertrekken we vroeg naar Dourou.
De laatste loodjes wegen het zwaarst. We hoeven niet zoveel te klimmen als gisteren maar vandaag is het de afstand die flink tegenvalt. En in Dourou staan ze niet van Ashraf klaar om ons, zoals de bedoeling was, op te pikken. Oumar en Okay, onze gidsen die ons een 5e dag verkochten en waarschijnlijk zelf die extra dag in hun zak hebben gestoken, moeten zelf een auto charteren. Maar alles komt goed en aan het eind van de dag zijn we terug in Mopti. Het kost de nodige moeite om onszelf weer toonbaar te maken.
En natuurlijk patat en vlees i.p.v. rijst, spaghetti of cous-cous. Mijn vrouw maakt meteen van de gelegenheid gebruik om bij een apotheker medicijnen voor haar door het stof aangetaste keel te halen. Ze doet dat op de van haar bekende grappige wijze. Ze struikelt en vliegt horizontaal de apotheek binnen. Gelukkig zijn er naast de Strepsils geen extra medicijnen nodig.

DAG 11 – MOPTI

Relaxen en bijkomen in Mopti. We regelen onze geldzaken, arrangeren een volgend tripje bij Ashraf en laten dan, vanuit de Bozobar, het leven in de haven aan ons oog voorbij trekken. Soms is het net India; waar de een in het water pist staat een ander zich te wassen en weer een ander vangt een visje.

Op de markt is het ook voornamelijk vis wat er uitgestald ligt. Gedroogd of vers in grote overvloed. De rivier moet snel leeg raken. Na deze markt heeft mijn vrouw behoefte aan een andere markt. Ze wil juwelen. Oumar brengt ons er heen en we kopen een ring en twee beeldjes. De beeldjes zijn van brons, zeer zwaar en waarschijnlijk oud, maar vooral erg mooi. De verkoper paait ons door te zeggen dat we zijn eerste klanten vandaag zijn en hem geluk brengen en daarom een speciale prijs krijgen en meer van dit soort onderhandelingsbla-bla. De “speciale” prijs begint op 500 gulden maar we komen uit bij 83 gulden. Hopelijk is hij tevreden, wij in ieder geval wel met onze extra kilo’s.
Met onze twee nieuwe vrienden willen we gaan eten bij de Bozobar maar daar is de bediening zo traag dat we toch maar weer verkassen naar het ons vertrouwde Sigui restaurant. Veel toeristen daar, constant verkopers, storende muziek, maar toch leuk.

Mijn vrouw krijgt eindelijk haar verjaardagscadeau, daar was ik door een griepje in november niet aan toe gekomen. Een ring, een ketting en een armband met amber en “echt” zilver.
Terug in het hotel moeten we wederom kleding van de een naar de andere rugzak verplaatsen om morgen niet te zwaar bepakt naar Konna te gaan.

DAG 12 – KONNA

Met een oude peugeot rammelen we naar Konna. Alleen de markt al, hier aan de oevers van de rivier maakt de trip de moeite waard. Via de rivier komt de een na de andere volgeladen boot aan. Met goederen of met mensen. Aan de rand van het water worden meteen zaken gedaan.

Later op de dag ontstaat er verder op de vlakte een kleine markt van de Peul voor de geitenverkoop. Vrouwen met getatoeëerde monden en ringen door de neus vragen erom om gefotografeerd te worden.

Ook wij doen, met onze boottocht aanstaande, natuurlijk onze inkopen op deze markt. Sinaasappels, mango’s en pinda’s worden ingeladen en dan vertrekken we met onze schipper Mohammed en zijn Vanuit de boot moeten we veel zwaaien en vaak de vraag “sa va?” beantwoorden. En er zijn natuurlijk de niet aflatende verzoekjes om bic, argent, cadeau, bonbons en bidons. Liggend in de boot kunnen we genieten van de boten die ons tegemoet komen, de dorpen aan de wal en de oevervogels waarin ik reigers, ijsvogels, plevieren en visarenden meen te herkennen.
Tegen de avond leggen we aan bij Kotaka. Dit dorp heeft al de sfeer van Djenne. Alleen kunnen we daarvan vanwege de invallende duisternis weinig zien. De kinderen van het dorp lopen uit om de vreemde gasten te bekijken en om te wachten op de etensresten. En er is veel te verwachten want onze Mohammed kookt meestal genoeg voor een heel weeshuis. Binnen no time zijn de resten weg en de schalen schoon.
En dan wordt vol trots de tent uit de boot gehaald waar we in mogen overnachten. Wij de buitentent en onze vrienden een vod wat ooit de binnentent was. Gelukkig is er hier geen regen te verwachten.

DAG 13 – KOTAKA

We maken nog een wandeling door het lemen dorp Kotaka met zijn rare moskee (allerlei stijlen door elkaar). En overal waar we de bezienswaardigheden bekijken heeft de bevolking in ons een bezienswaardigheid.

Omdat wij zo graag de markt in Konna wilden bezoeken doen we deze tocht andersom dan normaal en het gevolg is dat Mohammed en zijn broer, tegen de stroom in en in zeer ondiep water, veel meer moeite hebben om de boot vooruit te krijgen. Een briesje brengt uitkomst. Van een wollen deken, touw en twee palen wordt een zeil gefabriceerd dat zowaar een beetje werkt. Waarom ze dat niet altijd doen of hebben is meteen een raadsel.

Bij vissers die we op de rivier tegenkomen kopen we de vis rechtstreeks uit de boot. Verser kan niet. En die vis is gelijk het enige verschil met de genoten maaltijden bij de Dogon. Vis i.p.v. kip. Maar de rijst, couscous of spaghetti blijven onveranderlijk op het menu.
’s Avonds slaan we onze “tenten” weer op bij een dorpje aan de rivier en opnieuw is er grote belangstelling van de kinderen voor ons en het overgebleven eten.

DAG 14 – MOPTI

Om op tijd in Mopti te zijn staan we om zes uur op. Met onze boot passeren we de meest armoedige Bozodorpen die we tot nu toe gezien hebben. De mensen hebben niets anders dan een boot en een hutje, gemaakt van een paar stokken en een rieten mat.
Om 4 uur zijn we terug in Mopti en daar volgen we hetzelfde ritueel als na de Dogon. Heerlijk douchen, lekker eten en weer bijkomen. In het restaurant is een groep hoogbejaarde Amerikanen neergestreken. Er is dus een toekomst voor de ouder wordende reiziger.
Op de hotelkamer voor de zoveelste keer de rugzakken uit-, in- en overpakken.

DAG 15 – DJENNÉ

Via Oumar hebben we met ons vieren een peugeot 504 gehuurd om zonder gehannes in één keer naar Djenné te komen. Pure luxe. Door de open ramen waait een heerlijke stofwind die onze longen voorziet van een stevig wegdek. Djenné is niet gemakkelijk te bereiken. Het is ver van de doorgaande weg gelegen en er moet een rivier overgestoken worden. Maar met onze privé-taxi gaat het allemaal voorspoedig. In Djenné bekijken we eerst twee hotelletjes van de door mijn vrouw in het leven geroepen categorie spelunka om dan gelukkig het mooie hotel Campement te vinden.

In Djenné maken we opnieuw kennis met de fantastische bouwstijlen en klei-architectuur en de magnifieke moskee, hoewel het natuurlijk niet meer zo’n complete verrassing is als in 1994. Maar deze keer hebben we alle tijd en dat was in 1994 wel anders. (Zie de beschrijving van deze rampentocht). En opnieuw maken we weer veel foto’s en deze keer kunnen we zelfs bewegende beelden van Djenné schieten. Ook hoeven we nu niet onder een boom te vertoeven om 50°C te overleven maar zitten we in een lekker hotel, vlak naast de moskee.
’s Avonds twijfelen we nog even over een bezoek aan een jongerendisco maar als aankomende oude lullen kiezen we toch maar voor een biertje drinken op het hotelterras.

DAG 16 – DJENNÉ

We kunnen uitslapen want het goede aan Afrikaanse markten is dat ze niet voor dag en dauw beginnen. De hele ruimte vóór de moskee is omgeturnd in “marktplein”. Vanaf het dak tegenover de moskee hebben we, net als in ’94, een mooi uitzicht. Alleen is het uitzicht nu vol kleur en bedrijvigheid terwijl het toen leeg was. En dit alles tegen de achtergrond van de krankzinnige moskee maakt het tot een betoverend schouwspel.

Tegen de avond gaan we opnieuw de markt op voor een tweede ronde en verder maken we er een echte luie vakantiedag van. Zitten, lezen en drinken.

DAG 17 – SEGOU

Er staat één busje klaar dat naar Segou gaat. Weinig keus dus. Het busje lijkt zich zelf ook bewust van deze positie en weigert daarom koppig om te starten. Na 10 keer aanduwen moet het zich toch gewonnen geven en zo tuffen we, via het pontje, richting Segou. Er wordt vaak gestopt dus kunnen wij ons volproppen met lekkernijen die verkopers langs de weg ons aanbieden. Sinaasappels, cakejes en pinda’s.
Een zich vervelende politieagent controleert uitgebreid onze paspoorten. En blijkbaar raakt hij zo gecharmeerd bij de aanblik van mijn vrouw dat hij haar bij het vertrek nog eens vier sinaasappels cadeau doet. Dat is weer eens wat anders dan smeergeld betalen om door te mogen.
We zijn bijna de hele dag onderweg maar in Segou hebben we deze keer geluk. In l’Auberge zijn dit keer wel kamers beschikbaar en zo staan we even later voor de eerste keer deze vakantie onder een warme douche.
Als we ’s avonds zitten te eten blijkt er een totale maansverduistering plaats te vinden. Alle kinderen worden met pannen en potten de straat opgestuurd om net zo lang te trommelen tot de maan weer tevoorschijn komt. Gelukkig heeft hun inspanning succes maar het kost ze wel een uur of drie.

DAG 18 – SEGOU

Mali heeft veel gidsen, erg veel gidsen en op een gegeven moment ben je ze moe. Zo moe dat je er wat bezienswaardigheden voor opoffert om er aan te ontkomen. Vandaag dus geen gehuurde fietsen of een boottochtje in een piroque. Ook Hassan, de gids van de Franse familie van twee weken geleden krijgt een koele ontvangst terwijl hij ons uitbundig omhelst maar in zijn geval is de reden gênant, we herkennen hem eenvoudigweg niet in eerste instantie. Daarom delen we hem meteen in bij de categorie van overdreven populaire gastjes. Als Hassan al weer weg is ontdekken we onze fout en gaan ons diep zitten schamen.

Toch maar beginnen aan onze gidsloze wandeling door Segou. Langs de Niger, door oude straatjes en door de vroegere koloniale wijken waar nog grootse bouwwerken van de Fransen staan. De meeste gebouwen zijn nog steeds in gebruik als kantoor van de Office de Niger, een organisatie die al vanaf het begin van de 20e eeuw bezig is met grote irrigatie werken in Mali.
’s Middags spelen we echt toeristje door aan de rand van het zwembad te gaan liggen en af en toe een duik te nemen. En we laten ons toch nog verleiden tot de koop van weer een beeldje. We kunnen het niet laten.

DAG 19 – BAMAKO

Het busstation van Segou brengt goede herinneringen boven aan twee weken geleden toen we hier vijf fijne uren hebben doorgebracht in afwachting van een bus. Ook Hassan, die we gisteren helaas niet direct herkenden, komt ons nog snel begroeten. En pas nu horen we dat hij en de Franse familie een ongeluk hebben gehad, een aanrijding met een koe. Een van de jongens heeft daarbij zijn arm gebroken en daarom zijn ze teruggegaan naar Frankrijk. Zelf trekt Hassan ook ineens een erg zielig gezicht. Hij wil dat wij met hem meegaan naar de apotheek om medicijnen voor hem te kopen. Daar hebben we niet zo’n zin in maar mijn vrouw vindt wel dat hij onze antibiotica mag hebben. Dan kan hij de dokter vragen of hij dat kan gebruiken. Of het erg slim van ons is om hem de pillen te geven is de grote vraag maar na gisteren is ons schuldgevoel naar Hassan toe erg groot dus we geven hem de pillen maar.
In een volgepropte bus vertrekken we naar Bamako. Het is warm en er is weinig ventilatie. Soms worden we even gelucht en kunnen we wat proviand inslaan. Een dikke dame naast me heeft een lekkere portie vet vlees gekocht. Als ze uitgegeten is dient het gordijntje van de bus als servet om de handen en mond af te vegen.
Met de meest aftandse taxi die we ooit gezien hebben doet een chauffeur zijn best om ons naar het hotel te brengen. Af en toe neemt hij een slok benzine om dat dan weer in een slang te blazen waardoor de auto blijft rijden. Niet harder dan 30 kilometer per uur. En hij kiest angstvallig de achteraf straatjes om ander verkeer zoveel mogelijk te vermijden.
In hotel Lac Debo kennen ze ons nog van de vorige keer en nu blijkt ineens dat ze nog veel meer kamers hebben dan we de eerste keer gezien hebben. Deze keer krijgen we zowaar een kamer met een raam en een balkon.
’s Avonds hebben we een afscheidsdineetje met onze nieuwe Nederlandse vrienden in een Frans restaurant, gerund door een Russische. Steak met Rochefortsaus en gebakken aardappeltjes met tijm. Een ware delicatesse en bijna niet te geloven dat het hier aan een zandweg in Bamako te krijgen is. Onze vrienden vertrekken een dag later als wij dus wisselen we adressen uit om het gezellige samenzijn hier in Mali in Nederland een vervolg te geven. Om de avond in stijl te besluiten doen we nog een poging om met zijn vieren ergens iets cultureels of op zijn minst iets alcoholisch te regelen maar zonder resultaat. Bamako is uitgestorven.

DAG 20 – BAMAKO

Na het ontbijt gaan we op zoek naar de artisanat. We verwachten iets zoals we ooit in Ghana zagen, een soort werkplaats voor jongeren. Maar hier hangt een opgefokte sfeer. Hier moeten toeristen liefst zo snel mogelijk geld uitgeven. Als we te lang met een Senegalese jongen uit de Casamance staan te praten reageren de kooplieden kwaad. Hij houdt ons van het kopen af. We krijgen snel genoeg van de drukte en met een taxi gaan we naar het nationale museum. Hier is het rustig en ze hebben mooie beelden en maskers, alleen ben je er binnen 10 minuten doorheen.
Op de laatste vakantiedag is het altijd een beetje aftellen tot je weg moet. Helaas heeft Bamako weinig te bieden. En het is er druk, vies en stoffig. In een hotelbar doden we de tijd.
Natuurlijk eten we nog één keer in het restaurant van de Russische. Het blijkt dat het restaurant nog maar drie maanden open is en zij is oorspronkelijk architect. Mensen kunnen op de vreemdste Het andere stel moet nog een dag wachten maar wij vertrekken vanavond. Op het vliegveld deze keer gelukkig geen Bissause toestanden. De mensen van Air France handelen alles snel en effectief af en tegen middernacht verlaten we het Afrikaanse continent op weg naar de Nederlandse winter.

Meer foto’s op THE STATE VISITS – WORLD HERITAGE SITES

Meer foto’s op THE STATE VISITS – TRIBES

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.